آن خیالِ خودساخته که آدمی برای خویش می‌تند، تن‌پوشی نامیزانُ زار زننده می‌شود بر تنِ حقیقتِ وجودش . چون چشم به "باید باشم" دارد، از "هستم" باز می‌ماند؛و آدمی تا جهانِ درون را بی‌پیرایه ننگرد، خود را نمی‌شناسد.