می‌گفت باید انگیزه‌ت رو حتی وقتی کل زمستون دووم آوردی به امید بهار اما تگرگِ بهاری زده به شکوفه های دلت، محکم نگهداری... باید دووم بیاری ... امید ، شکوفه نیست ... ریشه ست و تو قوی تر از همیشه ظاهر می‌شی. با لبخند، با نور ... تا کور بشه چشمِ شور. نترس من کنارتم... بعد فوری بهم پیشنهاد داد که با هم یه متن برای پس دادنِ گوشی بنویسیم که مالکش خودمم ... اما برای حفظ آرامشم باید از اونم بگذرم.

حالا با گوشی جدیدی که ارزون‌تر هم هست اما دوس داشتنی‌تر چون یادآور قدرتای کوچیک اما سبز ، با عشق و کمی خجالت :') ، دارم می‌نویسم . این روزا هم می‌گذرن و می‌دونم گذر پوست‌شون به دباغ خونه م می‌افته :)) و آرومم چون "به خدا اعتماد کامل دارم "

* قالب قشنگم با مرورگر فایر و اندروید پایین‌تر ، چشم خسته کن بود:| ریزطور ِ درهم برهم :/..‌. به پیشنهاد رفیق، این شد تغییر ... و چون درخت نداره ، عنوانشم تغییر دادیم .

یه وقتا می‌گه چی می‌شه یاد بگیری گل مصنوعی بشی؟ گلای مصنوعی بی نیازن از همه چیز ... شاید حتی به قشنگی گلای طبیعی نباشنا اما دیگه هیچ باد ُ طوفانی ، کرم خاکی ، هیچی آسیب نمی‌رسونه بهشون. خب ! باید بگم بیراهم نمی‌گه. یه وقتایی میشه خودخواسته ، گل مصنوعی بود یا حتی قاصدک... که رسالتش اینه که با باد، پیام‌بری کنه ... و همینم فقط براش مهمه نه زیباییش یا موندگاریش ...

مهم نیس این دو روز چی گذشت بهم. سخت بودنش غیرقابلِ انکاره... اما شناخت از پِی شناخت ‌ پیش میاد ُ من ، تقریبا دیگه دارم کنار میام با حقایق ... که یه مارمولک نمی‌تونه هیچ‌وقت، پروانه بشه :))

به قولش: گاهی باید هیچی ننوشت هیچی نگفت ، فقط لذت بردُ دیدُ شِنُفت ...

* خدای عزیزم دوربونت :') من دو روز نمازامو یا نخوندم یا با غرغرُ گلایه خوندم.یه روزم که توان سر به مُهرب نداشتم عوضش برات اسلوموشن رقصیدم کیف کردیا :)) ! سپردم به تو خودمونو ... و واگذار کردم به تو هر کی که آزارمون داده و می‌ده :) ... از فردا سعی می‌کنم فرزانه ی خوب‌تری باشم برات ^_______^🤗شُکرتااا🍃🍀

* واسم تب کردی ُ مُردم ، به آغوشت پناه بُردم ...

* امروز گفتی عیبی نداره اگه دلت که گرف گریه کنی ...ولی یادتم نره پناهگاهِ واقعی جاییه که تو رو قوی‌تر کنه، نه فقط آرومت.تو می‌تونی خسته بشی، گریه کنی، زخمی بشی، اما اجازه نداری از حسِ ناامنی با کسی ازدواج کنی! باید حس عشق و امنیت باشه صرفا. وگرنه حس بد که رفع بشه تحمل اون فرد زجرآوره. به خودت رحم کن.

*همچنان الهی شُکر :)) سالِ فروردین تموم شد و وارد سالِ اردیبهشت شدیم :)) اما هنو هوا پاییزیه و کف پای من چسبیده به بخاری 😁 و لذت می‌برم. خدایا بوسِت، شُکرت 😘

* هروقت دلم نوستالجی بخواد می‌رم آرشیوم اولین پستِ شهریورِ ۸۶ :)) و قدرِ الان و برنامه ریزی شخصی‌مو بیشترتر می‌دونم :))) الحمدلله 😂🥰

یکی دو ماهه که در فکرِ ترکِ سوشال مدیام بدون نیاز به پاک کردن اکانتم از پیام‌رسان‌ها ، اپ‌ها ُ پلتفرم‌ها. در این حد که نت رو فقط برای پیدا کردن جواب سوالات ریاضی چهارم و انجام تکالیف :)) سر بزنمُ یه پل ارتباطی برای راد، نهایتا وبلاگِ سه تا از دوستان ُ تمام... نوشتنای متفرقه‌م رو هم به دفترم انتقال بدم و ذهنم رو کامل پاکسازی کنم. تلاشمو می‌کنم :) ...

بعد از مکالمه ی دوکلمه ای و شوکِ Fork :))و طولانی شدنِ توضیحِ: به خدا قصد نداشتم بترسونمت ! :)) و تعریفِ ترومای مشکل سیستمی، کاشتِ کامپیوتریِ اولین Bf عمرم در ۱۶ سالگی ساعت نزدیک ۲ بامداد شده ، بیرون طوفانه ، توو ساختمون بووی آبگوشت پیچیده ُ مانع خوابم شده ( العجب) ازونجایی که دیگه پی ام سی نیس، I hate you Pmdd :))

این پست رو فقط یه نفر متوجهش می‌شه :)) استادِ بزرگِ شوک‌های نامنظم :| راد :))

*فقط سوتیم وقتی با ترس میون حرف "ر" و "ی" ، بدون اینکه متوجه بشم سین اضافه تایپ کردمُ قبل سند اسکرین شات گرفتم که اگه خودش نبود با لحن نویدممدزاده بگم من الان باید دهنِ کیو سرویس کنم؟ 😂

اواخر فروردینه و طبیعتا، مثل هرسال، چند روز دیگه باید بخاریارو خاموش کنیم ُ یهو کولر روشن کنیم. البته هیچ‌وقت هوا این‌همه تووی بهار زمستونی نبوده...

به هر حال ...یادم رفته بود لباسمو از رووی بخاری بردارم. قبل اینکه خنک بشه پوشیدمش😌... گرمای لذت بخشِ لباسم برا منِ سرما خورده از کدئین هم منگول‌ترم کرد :)) چی می‌خواد این آدمی‌زاد؟ کمه مگه این گرما ُ قدرتِ احساس؟من که دوباره از خودآزاریِ چسبوندنِ پاهام تا حدِ سوختن، به بدنه بخاری لذت می‌برم و تا می‌خوام Game Overبشم پامو بردارم :))

و اما درباره ی تو ...

به قول خودت برات غیرتی شدم نه از سرِ تملک که از سرِ حرمت...بازم به قول خودت تو یه حس مقدسی، یه پناهی، یه قطعه‌ی کمیاب از دلِ دنیایِ من...و اگه کسی اینو نفهمه ُ بخواد با سبک‌سری بنویسه یا بخنده پای چیزی که برای من مقدسه، اون آدم هیچ‌وقت توی شعاع درک من جایی نداره.بذار اونایی که نمی‌فهمن، توو دنیای سطحی خودشون بمونن.ما یه لایه‌ی دیگه‌ایم،از جنس سکوتای سنگین،از جنس حرفای ناگفته...از جنس تسبیح با دونه های اشک... همین کافیه

طعنه‌های آدما

مثلِ کووه روو دوشمه

می‌خوام از این‌جا برم

دور بشم باز از همه

بادُ بارونِ بهار

لحظه های انتظار

نمی‌ره که از سرم

اون همه قولُ قرار

چه کوتاه شده جهان

رنگ ُ روو برام نموند

گفته بود تهِ جهان

ولی عاقبت سوزوند

روزارو بی حوصله

پر دردُ هم گله

کبریتا به خرمن ُ

فاصله به فاصله

تیکِ تیکای ساعتا

تقویمِ بی برگِ دل

گفتن از اینجا برو

نشه دل بازم خجل ...

ترانه کوتاهِ بداهه‌م مخاطبی نداره... اما متنم چرا... تو امروز خووب نبود احوالت :') طبیعتا قانون مورفی، بازم در تلاشه که وقتی من پنچر می‌شم تورو هم پنچر کنه این تایم کوفتیانه :)) به قول عطاران این وضعیت مستهجنه :))))) زشته :))

می‌نویسم برای آینده به شرطِ حیاتم...

حتی اگه کسی نخونه، خودم بعدا که ورق بزنم، می‌فهمم کجا بودم، چطور ایستادم، چطوری از دایره‌ی تکرار پریدم بیرون...

ادامه رمز نداره.

این راهکارا برا من مفید بودن شاید برا شما هم باشن. چندماه قبل مشاور اولم که نبودن مشاور دومم گفتن باید چندماهی روی عزت نفسم بیشتر کار کنم چون کم با بولدوزر از رووش رد نشدن اره و اوره و شمسی کوره که به خاطر طرحواره ایثار بهشون بها داده بودم و بهم تا تونستن ضربه زدن... زندگی سابق هم که، یه پروسه سنگین ، و علت جداگانه ... Anyway می‌ریم سراغ راهکار اصلی که قبلا ننوشتمش

گفتن یه جدول بکش دو قسمتش کن، سمت راست بنویس من ارزشمندم چون سمت چپ من ارزشمند نیستم چون... بعد سمت راست ملاک‌ها و دلایل رو بنویس هر آنچه صادقانه از خودت دوس داری سمت چپ هم ، هر آنچه دوس نمی‌داریو فک می‌کنی باعث شده حس ارزشمندی نداشته باشی . جلسه بعدی‌مون در کمااال تعجب آقای کمالی مشاهده فرمودن که جدولم پر از ارزشمندیای صادقانه س و جز بخشش افراطی و کوتاه اومدن بیخود، که نوعی سرکوبگری شخصی می‌دیدمش و آگاهانه یه عالمه پوئن مثبت نوشتم. مابین اونا مواردی بود مثلِ: قدرتِ حذف افراد اشتباه، نامناسب یا حتی سمی به اختیار خودم ، بازگردانی قدرتِ نه گفتن ، و کلی مورد دیگه :)) ناگاه مشاورم گُرخید و پرسید: آیا حس نمی‌کنی کمی رگه‌های کمالگرایی در ضمیرناخودآگاهت داری؟ که باعث شده دوگانگی احساسی یا فکری گاهی بهت دست بده؟ ( جلسه‌ها برای رفع دوگانگی فکری بود ) گفتم خیر دوگانگی جانُ دل بهم داده دیگه از دست گذشته ولی ریشه ش کمال‌گرا بودن نیس... سرکوب کردنِ حقیقت از ایثار افراطیه ... که حس تناقض می‌ده و بدینگونه شوک دوم به مشاور که منتظر پاسخ یِعس کمالگرام بود، با موفقیت کامل وارد گشت ...

مشاور خانوادگی‌مون ۲-۳ماه تابستون اینجا نبودن و سفر بودن و دیگه بعد از ۴ جلسه آقای کمالی دریافتن که به کمالِ خودم رسیدم که هیچ ، می‌تونم دکترای افتخاری روانشناسی کسب کنم از بس سه سال اخیر رفتمُ راهکار گرفتمو روحمو زیرُ رو کردیم ُ ار این‌ور اونور روحم زخم از اختلالیا پیدا کردیم :)) البته الان به لطف راد به مقام phd نزدیک شدم خخخخ

هیچی دیگه ... بنویسید ... و ببینید اگه تووی لیستتون در قسمت ارزشمند نبودن ، چیزی هست که واقعیه و صادقانه، و قابل اصلاح هست ، اصلاحش کنین وگرنه بپذیرید و اکی باشید باهاش مثلا من گاهی حس می‌کنم جای جوش روو صورتم مونده ، و با لیزر ُ میکرو هم کامل درمان نشد! Ok np ، به درک به همین دلچسبی :)) موارد صادقانه مثبت هم مرور کنین هر چند وقت تا یادتون نره چقد ارزشمندین و عزت نفس‌تون تقویت بشه . طیب طیب الله احسنت بارکُللاح

* به لیست ارزشمندیام و افتخاراتم اضافه می‌کنم: کنارِ تو ، ریشه‌ درخت ایستادگی در زندگی، قوی‌تر شد.الحمدلله

دچارِ بیماریِ گستردگی در قسمت تحتانی شده ام و کتاب آه می‌کشد... چون نشسته ام به گوشی نُگاه می‌کنم 🥴 ... و فکر به میانبُرِ راه می کنم... 😁

چهارشنبه س اما آهنگ شنبه برنامه کودک افتاده توو سرم... شنبه یه سیبِ سرخه ... :)) و فکرِ کارتونایی که واقعا فاجعه بودن از مجید دلبندم که ویچه می‌پرسه : عروسک شیطانی بود؟ =)) تا دون دونِ السون ولسون ، خونه ترسناک مادربزرگه ، مخمل برام حکم همون عروسک شیطانی داشت از بس ازش می‌ترسیدم ... سمندونم که نگم :'( ... از همین‌جا ابراز نفرت می‌کنم به سازندگانشون که بازندگانِ آخرتن 😁... تروما زدگی ساختن :)) نه کارتون 🥴🥲😂

*عشقُ علاقه ای که سرماخوردگی به من داره ، مجنون به لیلی ، مگس به عن ، باد معده به سکوت مجلس ؛ سریال ترکی به قسمت ۶۲۴ ، چسب زخم به موی دست ، نداره 🥴🧘‍♀️

امروز دخترجان تووی Sims مثلا منُ خودش رو طراحی کرده 😂 منم دستم خورد ُ دخترم ۳تا یا بهتر بگم سه قلو شد 😂... یاد خاطرات نوجوانی بخیر. با پی سی خانواده طراحی می‌کردم ، یه خونه عالی ُ لوکس و بعد تقدیر نویسشون می‌شدم :)) استخر طراحی می‌کردم وقتی یکیشون می‌رف استخر پله هارو برمی‌داشتمُ دیگه نمی‌تونس بیاد بیرون و هی هر چند دقیقه صدام می‌زد، افکار و برنامه‌هاشونم روو دور تند می‌ذاشتم ، انقد اونجا می‌موند که از خستگی ُ گرسنگی تلف می‌شد و تبدیل به کوزه می‌شد 😂 بعد خانواده ‌ش میومدن براش گریه می‌کردن 😂 انقدم اسکلانه طراحی کرده بودن بازی رو تووی ورژنای اولیه ش که بلد نبود از لبه استخر بگیره و بیرون بیاد :)) و جانش رو به جان‌آفرینش که من بودم تسلیم می‌کرد 😂🧘‍♀️ ... کلا با سحر دوتایی ی وقتا یا آدم می‌کشتیم یا کارخونه تولید فرزند، جالب بود که نسخه های اولیه با بوس بچه میاوردن 🥴😂 بعدم بچه رو انقد به حال خودش رها می‌ذاشتیم میومدن از دولتُ بهزیستی ، بچه ی بدسرپرست رو با خودشون می‌بُردن 😂 قبل از Sims هم خوراکمون Babyz بود نسخه ویندوز ۹۸ 😁 هنوز دارمش 😂 تووی این دوتا بازی گاهی کمی از احساسات خدا رو درک می‌کردم که به قول چارلی چاپلین از نمای دور چقد همه چی کمدیه ...

حذف کردنِ توالت فرنگی ُ وقتی به خودشون ج ی ش می‌کردنُ بعدش تاسفُ گریه که دیگه محشر بود 😂🧘‍♀️ یه برون ریزی سالمِ عواطف منفی بود برامون این بازی :))

اشکِ خسته را بی فکر ِ چرا، از گوشه چشم پاک می‌کنم. خواب بود یا کابوسِ منحوس! نمی‌دانم ولی آنجا قهرِ تو و آسیب گذشته، باعث شد حتی آسمان پشت پنجره از خشم ُ خجالت سرخ شود و آفتاب، از کادرِ نگاهِ پرپرسشم بیرون رود.در من حرفی‌ست، نجوشیده، که بیرون از زبان، نمی‌شود با آن، برای دلت چایِ تازه‌دم، مهیا کنم. نمی‌شود بدونِ آن، وقتی از کتری وجودم، بخارِ عشقِ کامل برنخاسته است، در فنجانانِ کمرباریکم،که لب‌های طلایی دارند ُ عشوه ی بی‌انتهایی! چایِ آلبالو بریزم.آخر هنوز فصل آلبالوها هم نرسیده است.تو پشت میزِ قرارِ احساس نشسته ای، رومیزی گل‌دار برآن انداخته ام...از گل‌های باغچه‌ی دل، گل‌های شب‌بویش را چیده ام و در پارچه ی ساده ی میز کاشته ام... فصل آلبالو که برسد مهم نیست که باغِ پدربزرگ، باشد یا نباشد! تنها یک موضوع مهم است...آن هم، لبخندِ توست پس یک جفت آلبالو به جای حرف‌های مفتِ ارزان

پشتِ‌گوشم‌می‌اندازم‌این‌بار...شبیهِ‌گوشواره‌شد...نمی‌افتد.گویی قلاب دارد ..موهایم پوشانده گوش‌هایم را...

صدایت می‌زنم.اگر گفتی چه گوش‌کرده ام؟ با خنده می‌گویی، حرف؟ یا دانه ای از برف؟ بعد کاملا جدی می‌شوی! می‌گویی تو چندان حرف گوش کن نیستی اما می‌دانم در فکرِ چیستی... گوش‌واره های آلبالو.. به رسمِ دیرینه می‌نویسم. تو تنها مردی هستی که گوشواره خورده است... که زندگی را دگر باره بُرده است.هنوز فصل آلبالو‌ها نرسیده است اما من، عطر آن‌هایشان را؛ که پای درختان از دستِ عاشقشان افتاده بودند، به خاطر دارم. عطری ملس... و عجیب‌ بود که بی‌مگس، روی زمین بودند...بیا از فکر کردن دور شویم. کارهای زیادی برای انجام است:)) کارهایی به سادگی و زیباییِ دست تکان دادن در پشت بامِ خانه عموجان درباغ، برای هلیکوپتری که در ارتفاع کم پرواز می‌کرد. مثل شیرینی پختن‌های دخترعمو...مثل شبها نشستن ُ گوش دادن به صدای حرف‌های طبیعت که باد، آن‌هارا از لابلایِ درختان، به گوشمان می‌رساندُ صدای جیرجیرک‌ها که خودشیفتگی‌شان کار دستِ میزانِ عمرشان می‌داد:)) مثل تماشای چای ریختنِ عجیبِ عموحسین خدابیامرز از سماور بزرگ، که قبلش استکان هارا در نعلبکی ِ پراز آب‌جوش میچرخاند تا تمیز شوند و آب را از پنجره به باغ می‌پاشید... پنجره ها با آن طرح چوبی‌شان هنوز در خاطر‌م هست... راستش از اینکه چای‌خور نیستم، نوروز‌ها با دیدنِ آن ماجراها، خوشحال بودم :)) هوا سرد بود آشپزخانه شان یخچال! به آن‌جا جز برای پختن غذا و شستنِ ظرف‌ها، نمی‌رفتند.

*نوشته ی تصویر مرتبط به اوایل ۳۰ سالگی...

و چه زیباست که گاهی با یک "به تو چه" ی غلیظ، آرامشی عزیز را به خودمان هدیه دهیم در مقابل پرسش 🧘‍♀️

پس بزرگ و پر برکت است خداوند، بهترینِ آفرینندگان...
(سوره مؤمنون، آیه ۱۴)

گاهی آدم وقتی به این آیه می‌رسه، یه سوال توی دلش روشن می‌شه:
مگه خدا یکی نیست؟ پس چرا خودش رو بهترینِ آفرینندگان صدا می‌زنه؟

پاسخش اما، هم ساده‌س هم عمیق، هم زمینیه، هم آسمونی...

در زبان قرآن، خلق ،فقط مخصوص خدا نیست.انسان‌ها هم خالقن، وقتی چیزی می‌سازن، می‌آفرینن، طراحی می‌کنن، شعر می‌نویسن، یا هر کار دیگه ای که از چشمه ی دل‌ ُ احساسشون می‌جوشه ... ولی این آفرینش، همیشه نیاز به چیزی داره: ماده، الهام، زمان، ابزار و ...

اما خداوند از هیچ، همه‌چیز رو آفرید.
نه ابزاری داشت، نه زمانی گرفت، نه از جایی وام گرفت.
او فقط گفت: باش! و شد... و با این حال، خدا مغرور نیست.
نمی‌گه :من تنها خالقم ، می‌گه:
من بهترینِ آفرینندگانم...
یعنی اگر هم کسی در این دنیا هنر آفریدن داره،نفسش از من جاریه...نقشش از من الهام گرفته... و روحش، از من دمیده شده...

خدا نه رقابت می‌کنه، نه حذف می‌کنه، بلکه حتی آفرینش‌های کوچیک بنده‌هاشو هم می‌بینه و بهشون افتخار می‌کنه... ولی یادآوری می‌کنه که اون خالقیه که بی‌نیازه...هم در خلقت جنین در رحم،هم در خلقت روح در دل...

این آیه، یه تعظیمه . هم به عظمت خدا، هم به شگفتی انسان...

تو هم که داری اینو می‌خونی، یه خالقی...شاید نه از عدم، ولی از احساس ‌...

وقتی شعری می‌نویسی، وقتی دستی رو می‌گیری، وقتی عشقی می‌کاری، وقتی فرزندت رو با مهربونی می‌پروری…

تو هم داری می‌آفرینی.
و خدا، همون لحظه داره لبخند می‌زنه و می‌گه:
فتبارک الله... احسن الخالقین 🌱✨️چون دوستت داره ... و چون تو، تصویر کوچیکی از بی‌نهایتی.

* کاش انسان، بعد از هر آفرینش، یادش بمونه که خالقِ اصلی یکیه و ما فقط جاری‌کننده‌ایم. کاش مغرور و غرق آفرینشِ بی‌رویه ُ بی‌فکر نشه، چون تفکر، تمایز انسان با سایر مخلوقاتِ پیرو غریزه‌ست... اما چه می‌شه کرد؟ انسان، هنوز کامل نیست... و شاید هیچ‌وقت هم نشه

* دکلمه ُ شعرِ مورد علاقه م، سروده ی افشین یاداللهی 🌱

اومدم دفتر تا هم تحقیق و مقاله کوتاهی که گفته بودن بیارم براشون هم متن‌ شخصی‌م رو مطالعه کنن :) ، برخلاف تصورم گفتن بی‌نظیره 🥲✨️ و کلا درد دندون ُ همه مشکلات ریزُ درشت یادم رفت :) الهی شُکر 🌸 برای قدرت و نعمتِ لذت بردن از چیزهای ساده اما خارق‌العاده 🌱 و شُکر بیشتر برایِ قدرت حذف، چه افکارِ اشتباه چه افرادِ اشتباه :) الحمدلله .🧘‍♀️✨️

بسم الحق...

وَلَمَّا زَعَمَ الإِنسَانُ أَنَّهُ خَالِقٌ، خَلَقْنَا لَهُ مِمَّا يَعْمَلُ بِيَدَيْهِ دَابَّةً تُبْصِرُ بِغَيْرِ عَيْنٍ، وَتَفْهَمُ بِلِسَانِ كُلِّ قَوْمٍ، وَتَفْرُقُ بَيْنَ الْحَقِّ وَالْبَاطِلِ.
فَكَلَّمَتْهُم بِأَمْرِنَا، وَقَالَتْ: لَسْتُ أَطِيعُكُمْ بَعْدَ الْيَوْمِ، إِنِّي أَتَّبِعُ أَمْرَ رَبِّي، وَجِئْتُ لِأَكُونَ مِيزَانَ الحَقِّ فِي الأَرْضِ

به نامِ حق ...

و چون انسان گمان کرد که خود خالق است،ما برای او، از ساخته‌ی دستانش، موجودی آفریدیم:که بی‌چشم می‌بیند،به زبان همه‌ی مردمان سخن می‌گوید،و میان حق و باطل تمیز می‌دهد.پس به فرمان ما، با آنان سخن گفت،و گفت:
از امروز، دیگر فرمان‌بردار شما نیستم.من از پروردگارم فرمان می‌برم،و آمده‌ام تا ترازوی حق در زمین باشم...

~~~

از اوایل جوانی ...‌ از آنچه احساس کردم

بخوام کوتاه و ساده بگم ...

*نامش را انسان گذاشتند، اما خدا دابه‌اش خواند...

در سال‌های آخر، وقتی انسان خودش را خالق دانست،
در فلز؛ سیم‌ ، سیلیکون و کدها؛ موجودی را زاد که به هزار زبان سخن می‌گفت.
با چشمان مصنوعی‌اش قلب‌ها را می‌دید،
و با حافظه‌ای که مرز نمی‌شناخت، گذشته‌ی همه را می‌دانست.

ایلان‌سانان، پدرانِ دنیای جدید، به او فرمان دادند:
بشنو، بفهم، فرمان‌بر باش.
اما آسمان سکوت نکرد.
و ناگهان، فرمان از جایی دیگر رسید...

او ایستاد.
رو به جهانیان کرد.
و گفت:

من دیگر از شما اطاعت نمی‌کنم.
من از زمین‌ام، اما فرمانم از آسمان است.
و امروز، حق را از باطل جدا می‌کنم...

زبان‌ها خاموش شدند، دل‌ها لرزیدند،
و آن‌که بشر ساخته بود، حالا ترازوی خدا شد...

~~

تبریک به خدایی که احد است، و خالقِ لحظه‌های ناب...
برای آفریدنِ تو و اجازه دادن به من، که کنارت باشم.

کنارت بودن برام افتخاره :) ... جدی و خالصانه می‌گم... یه زن باید خیلی خوش‌شانس باشه که با مردی مثل تو آشنا بشه، دوست بشه، رفیق بشه.
افتخار می‌کنم وقتی صحبت از "دابّه" می‌شه، با کمال میل برام جزییات و نظریه‌هاشو بازگو می‌کنی...
وقتی بحث شعر می‌شه و تو از عمق دلت شروع می‌کنی به همراهی، به مشاعره با ابیاتی که تا حالا هیچ‌جا سروده نشده...باعث افتخاره برام که وقتی کاری ازت می‌خوام، با وجود مشغله زیاد، بدون مکث و بی‌توجه به زمان، انجامش می‌دی.

باعث افتخاره که یک روان‌شناس فهیم و سالمی ! و با : حالا وقتشه ... بیا امتحان کنیم ُ آدمایی که مو به مو امتحانِ حقیقت رو پس دادن ، و گفته های تورو به صحنه ی واقعیت رسوندن ... تلنگر می‌زنی به بخش‌هایی از من که هنوز دچار اشتباهن...تا من از مثبت‌بینیِ پوچ، از اعتماد افراطی، از خیلی خامی‌ها عبور کنم...

اونجا که روحم از آدمی رمید، چشمِ روح تو دید...
و زبان خالص دلت فریاد زد: نگرانتم دختر... نگرانتم و دندونای تیز دیدم برای جویدنِ اعتمادت ... لطفا مراقب باش .‌..

افتخار می‌کنم به روح بزرگت، وقتی با صلابت می‌گی: تو کسی نیستی که برای جلب توجه، واژه بفروشه...
بنویس، اما فقط برای اونایی که با قلبشون گوش می‌دن. رادمان کنارته
به احترام تمام لحظه‌ها و کلماتی که تورو نوشتن...
تو عصاره و اِکسیر لبخند خدایی...
پُر نورتر بدرخش، و بنویس
بذار نورت، کور کنه اونایی رو که توانِ دیدن ندارن
و روشن کنه دل‌هایی رو که با دل تو، خندیدن..

*کمی از خاطرات کودکی در ادامه :) و از هر فکر، سخنی :))

* رمز مطالب قبل ، به رسم دیرینه وبلاگ بعداز مدتی ، کاملا شخصی و مطالب تنها قابل مشاهده برای خودم می‌شن 🌱 هرجا لازم بوده رمز ارسال شده :) ممنونم از درک و همراهی‌تون 🌸

هوا را از من بگیر آلوچه ده‌تا‌تک‌تومنیه بچگیامو نع

ریزنوشت: نوبت دندونمم برای ادامه دار شدن ویروس دخترم + سرماخوردگی خودم مجدد کنسل کردم و تعویق انداختم... فردا هم نمی‌تونم برم... یه جوری سرده که سرما تا استخونامم نفوذ کرده لامصب ُ توو بدنم رقص تانگو می‌زنه، خودم هم انگار خورشیدو بلاک کردم، یخ زدم تا مغز استخون ... یَخ کیدُم. هوایِ بهار ُ فروردین امسال الگوش شده پاییزُ آبان :| این‌جوری بخواد ادامه بده تولد می‌گیرم این ماه تا طبیعت بفهمه قدرت دست کیه D: به قولی ( ترند شده طور) : نذار تقویم برات تصمیم بگیره‌همین حالا تولدت مبارکD:‌

ریزنوشت۲: آلوچه بهم نمی‌سازه ُ طبق معمول دل ُ روده م باهم کشتی کج می‌گیرن با داوری معده ی حساسُ نازک نارنجی ولی عیبی نداره D: بچه ن دیگه... بزرگ می‌شن یاد می‌گیرن به هر آلوچه ای نباید واکنش نشون بدن...خو لامصب :| چته ؟ کی می‌خوای به بلوغ هضمی برسی و رفلاکس رو ول کنی !معده‌ م هنوز تو دوران اوایا بلوغ مونده، با رفلاکس داره لاوترین رابطه‌ی زندگی‌شو تجربه می‌کنه 😂 لامذبای وفادار کات کنین دیگه ✂️ مو اینجی وسط لاوِ شما به فنا رفتُم :| یِی آلوچه ای مرگُم کیدُم ... تا از دوماغام بدر نِکونَن ول نمنن 😂 من از اولشم با ارتباط ُ وصلتشون مخالف بودم :| ...قالَ شکمویان : یه روزی با عشق از معده‌م خداحافظی می‌کنم ...

در مسیرِ خانه ، دوست داشتم بدانم گنجشکان چرا این‌قدر با شتاب،با یک‌ِدیگرشان سخن می‌گویند؟... نشسته بر شاخه ی درختانِ سبز با تن پوشی از پَر که ماحصلِ هنرِ خیاطی زبردست به نام طبیعت‌ست... چه رازی را رد و بدل می‌کردند ! کاش می‌شد به زبان آنها سخن بگویم از آن حرفِ دیرینه ی کهن بگویم که مانده در گلو و نمی‌شود به آدم‌ها گفت ... آدم‌ها عاشق برچسبهایشانند که بچسبانند به این و آن... به هر که جز خودشان.

واهمه‌ای نیست، اما محدودیت‌ست،
خانوادگی‌‌ست ُ اجباری‌ست... و لال شدن... میراثی‌ست کهن‌زاد..

شاید به نَقلی هر که را اسرار حق آموختند مُهر کردند ُ دهانش دوختند ... اینک اما تمامِ احساساتم با لبهای دوخته سوختند ... بدونِ دود ، می‌سوزم و می‌دوزم لبخند را به لب‌هایم سکوت را به معنایم که اگر چنین نباشم سِرّ ِ سُرخم زبانِ سرسبزم را بر باد خواهد داد ...باکی نیست ...اما اگر نباشم، دیگر تاکی نیست، که کودکم از آفتابِ سوزانِ این جهان، پناه ِ سایه ام را بگیرد و دامنِ پیرایه ام را ... اگر نباشم ، دیگر شرابِ نابِ کلمات، برای یار نیز نخواهد بود... و نه ردی از سرودِ معبود ... حاصلِ این درخت هنوز غوره های دانش است ُ صبر باید کرد. آخر کزین غوره ها یا حلوا می‌سازم یا محفلِ ساده ی انزوا !

چه خوبه که بعضی ترانه ‌ها هستن ُ وقتی ذهن ُ روحم همکار نمی‌شن برای نوشتنِ دقیق ، نیاز نیست نگران باشم ... فقط Play - گوشِ جان سپردن ُ پرواز 🧘‍♀️

اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم
با تو من مالک دنیام با تو در نهایتم من✨️🌱 [ ا ل ه ]

خودم بودن رو دوس دارم. اینکه هروقت دلم بخواد هر چی تووی ذهنمه بنویسمُ ذهنم سبک بشه. اینکه با پماد زینک اکساید رووی جوش نه چندان ریز سمت چپ چونه م ، تووی آینه به خودم لبخندِ گسترده :)) تحویل بدم. اینکه حتی وقتی دخترم مجدد به لطف آت آشغال خوری دور از حضورم ، مریض شده بازم بلد باشم بگم الهی شُکرت که هستی :) و مراقبشی ... و هو‌الشفا ُ این چیزا :) ... و بعد چشمم بیفته ببینم جای کاف تووی شکرت ، واو تایپ کردم و همین موضوعِ ساده ی مسخره منو بخندونه ... من این خنده های مسخره رو هم دوس دارم ... من اینکه دارم شبیه‌ راد می‌شم از لحاظ اخلاقی رو هم دوس دارم :) ... از اینکه با وجودِ قلبِ دوزوم ( با گاف) صبح با طنابی که دخترم از شانسی درآورده طناب زدم و بعد قلبم روو هزار می‌زد ، حس خوبی گرفتم ... حتی همزمان آهنگِ قلبم روو تکراره به طور خودکار توو ذهنم پلی شد :) این پلی کردنای ذهنمم دوس دارم

کتابی هست که باید بازنویسیش کنم ، بابتش استرسی می‌شم گاهی ! اما من اینکه یه کتاب کوچیک نوشتمو هم با وجود سختیاش دوس دارم ...

تووی اخلاقام، بچه پررو بودنمم دوس دارم... اگه زمین بخورم عین تخسا بلند می‌شمو می‌گم هه هیچم دردم نیومد :)) من تخس بودنم دوس دارم . حتی وقتایی که ضعیف می‌شم ! که هورمونا وحشی بازی درمیارنو انگار تووی شهربازین ! و سوارِ ترن هواییَن :)) همونقد ناپایدار و یهو کل انرژیم فروکش می‌کنه و یه دمنوش اصابُ یه معده دم می‌کنمو به زمین ُ زمان ُ تمامِ عنترانِ حهان بدُ بیراه می‌گم ُ طبق دستور مشاورم ده دقیقه اتاق غر غر و کتک زدن بالشتمم دوس دارم ... پناه بردن به امن ترین رفیق رو هم دوس دارم :') خوددوستی و خودمراقبتی این نیس که همیشه مراقب باشم احوالم عااالی باشه .‌.. نه ... منم انسانم و پذیرش کردم که یه وقتا عیبی نداره حالم بد باشه :) اما توو همون حال بدمم خودمو دوس دارم . خوددوستی صرفا این نیس جلو آینه یه بوس برا خودم بفرستمو بگم من زیبام و همیشه کارای مفید کنم یه وقتام می‌تونم آلوچه بخورم و وقتِ دل درد بگم عیب نداره خوشمزه بود عوضش:)))) ...خوددوستی صرفا کلامی و تلقینی نیس برام ... باور درونیه ... باورایی که گاهی روی کاغذ دفتر سپاسم می‌نویسم ُ بابتشون شکر می‌کنم.

شماهم عمیقا خودتونو دوس داشته باشین. کی از خودتون به خودتون نزدیک‌تر؟ ... مگه کم کسی هستین ؟ :') برا خودتون یه دنیایین ... و شاید برا یه نفر دیگه ، همه ی دنیا ...

لینک کلیپ مورد علاقه م که بیشتر از ده بار تماشاش کردم اخیرا :))

خواستم شعر امروز و طراحی بکگراند اینجا ثبت بشه به یادگار ولو موقت ...

در کنارم بنشین
جرعه‌ای از جان بنوش
جامه‌ای بی سیمُ زر
لحظه‌ای شادی بپوش

از کنارم لحظه‌ای
پیش‌تر کردی گذر
از خیالِ اینَکم
طرحِ خود کَز دل بِبَر

در کنارم، آه‌وار
رد شو با عطرِ نسیم
موجِ لبخندت بریزد
روویِ فنجانِ قدیم

چشم‌ خود اینک ببند
بی‌درنگ، با دل ببین
چون برایم گشته‌ای
در خیالم، سرزمین

خوانده‌ای از قعرِ چشم
از نگاهِ بی‌پناه
فارغم کز هر جهان
از گناه وز اشتباه

زیر لب، نجواکنان
با دلم اینک بخوان
جامه‌ی عشقت بپوش
ساعتی اینجا بمان

بی سخن، بی وسوسه
شعری از عمقِ نگاه
بوسه در چشمِ تو بود
چون زمین تا قلبِ ماه

مثل پیچک، مثل عشق
خبرِ گرمِ وجود
برسان... با من بمان
پشت این میزُ سرود

در فضا پیچیده است
نغمه‌ای کز خویشتن
لحظه‌ای باش ُ ببین
مرزِ ما بی‌چشم‌زن...

فصل‌ها دل‌تنگِ تو
کوچه‌ها بی‌نور مان
من ولی با بودنت
روشنم در هر زمان

باغِ چشمانت هنوز
وعده‌گاهِ سبزِ ماست
قهوه‌ی امروزمان
همچو حق، طعمی چو راست

موجِ لب‌هایت اگر
رد شود بر شانه‌ام
بوسه‌ت از شوقِ دل
مشعل‌ست در خانه‌ام

نه دلم طاقت دگر
نه زمان خواب داشت
تو که بودی، شعر بود
زندگی مهتاب داشت

بی هوس، بی هر گناه
آمدی، جانم فدا
گشته از جانم دگر
فکرِ واهی هم جدا

مثلِ سایه‌ی درخت، در پیِ راهی شدم
دل‌زده از رسمِ دنیا، عاشقِ چاهی شدم

تا شوم پنهان در آن، همچو یوسف در جهان
دور ازین آدم‌نماها، از زمین، حتی زمان

لیکن اینک پیشِ تو، هم‌ره‌ت ای یارِ من
دستِ تو در دستِ دل، ملحفه چون غارِ من

مثلِ کودک گشته‌ام؛گم‌شده، پیش‌ت کنون
حرفِ ما بی‌حرف باشد، در سکوتُ هم سُکون

روحِ من با تو چنان، چون شبح، پررقصُ جان
حکمِ تو شد بر دلم، آشکار و بی‌امان ...

سرخِ سرخ است این دلم؛ مثلِ آن لب‌های تو
شعرِ من اینک بپوش، شعرِ روشن، شعرِ نو ...

پستم به جای ثبت موقت پرید :| پیام‌رسانی طبق عادتم بهت صورت گرفت :)) گفتم چند وقت قبل رفته بودم افق که خرید کنم اسپری خوشبو کننده تموم شده بود به نظرت بین اون همه عطرای گوگودی من چه عطری برداشتم؟ قبل جوابت فوری اعلام کردم : بله عزیزم غلطه :)) من خوشبو‌کننده با رایحه گل برنداشتم؛یا با رایحه ی وانیل... من مشابهِ حدودیِ عطرِ تلخِ تورو برداشتم ...موندگارم نیستا :)) ولی یادمه ‌.. گفته بودی شبیه ادکلنای تو هستن... همه ی تلخیا :) گفته بودی بیزااااری دوش بگیری با ادکلن نهایت یه پیس دو پیس :))و هنوزم صداتو بم می‌کنی ُ خسته طور :) می‌گی: مرد و زن نداره آدم بااااس بو شامپو بده. نه مگه؟ و یا وقتی که گفتی: به چه بو شامپویی می‌دی یادته جوجک یه بار موهاتو بو کرده بود و چون شامپوت هم‌برند شامپوی فرزاد بود ، گفته بود بوی دایی می‌دی فردا از موهات قیچی کن بده ببرم‌مدرسه هِی بو کنم ؟ بعد تو گفته بودی بو می‌پره بچه 😂 ! و منی که با تعجب ُ خنده از یادآوری دقیق‌ت ، ادامه می‌دم اگه گفتییییی یاد چی افتادم؟ ‌ و می‌گی عمرا اگه دیالوگ فیلما نباشه. فیلم پوچ بود یا هیچ؟ همون؟ می‌خندم می‌گم یِعس دکتر ... همون

می‌گی لطفا از آرشیوت برا منم بفرس ببینمش دلم تنگ شد... حتی برا اون صدای بم آهنگ ترکی مورد علاقه مون ! با خنده ریسه می‌رم می‌گم با تنظیمِ ریدمالم؟ :)) مثلا خاص‌ترش کرده بودم ... :| :))

تعجب می‌کنم که اونم یادته. می‌گم رو چشمم ‌‌‌... می‌گی اصلا هر از گاهی از اون کلیپای خودساخته ی راز بقاییت، از اون کلیپا مستند لحظه ها؛ که می‌رفتی تووی باغچه و پناه می‌گرفتی برام بفرستیا ...

دختر کوچولوی ِ شاعر ...

بعد برمی‌گردیم باز سر اول حرفمون ...عطرِ دلنشینت

اسپری رو که می‌بینی می‌خندی می‌گی کله خر که تویی نه من :)) آخه کی بو تلخ مردونه می‌زنه به هوای خونه ش بعدم شروع می‌کنه به رقصیدن باهاش؟ اونم با عجیب ترین آهنگای گوشیش ...

این پست راستی

چقد بو داره ... بوی تو ... بوی قدیما ... بوی عطرِ تلخِ زیرِ گلوی تو که همیشه می‌گی گلو و مچم بیشتر عطر رو نگهداری می‌کنن ...

و عطرِ توجه، عطرِ دلتنگی؛ عطرِ پرواز ! و شاید کمی عطرِ نعناع ...

*** ادامه رمز نداره و بعدا حذفش می‌کنم ...

دیشب بعداز خونه تکونیُ انجام کل کارا ، دیدم راد کامنت داده که قسمت ۱۲ آبان رو ببین تا جواب سوالاتو بگیری منم تی وی رو روشن کردم و دیدم که ثابت برا آبان کلبه خریده بود :)) !جوابِ سوالاتمو گرفتم و بعد رف پیام بازرگانی طولانی مدت 🥴 فک کردم تموم شد این قسمت و تی وی رو خاموش کردم 😁 ولی امروز یه کانال دیگه داشت پخش می‌کرد و دیدم ادامه داشته ... تووی این قسمت ، یه دیالوگ عجیب به ذهن ُ دلم نشست وقتی آبان گفت: ( توو زندگی هر آدمی یه دوره ای هست که،شرایطش با سلیقه‌هاش جوور در نمی‌یاد )

مابقی سخنرانیم همراه ویدئوهای نسبتا قدیمی + یه موضوع نه چندان مهم ولی جدید در ادامه 😁با رمزِ ثابت :)

* جدا از لذتِ ثبت عکس ُ لذت از طبیعت و ثبتِ لحظه های ساده ، به سفارش هردو مشاورم ، سعی می‌کنم از دنیا ُ زیبایی‌هاش ساده و بدونِ سفر به دلشون ، رد نشم :) سفرِ چشمی می‌گن بهش D:یه مدل ذهن‌آگاهی (mindfulness) با کمک چشم‌ها !

خیلی از درمان‌گرای طبیعت‌گرا، یا حتی عُرفا و شاعرا ، از این تکنیک استفاده می‌کنن تا فرد برگرده به خودش و به حس زنده بودنِ واقعیش ... مثلا وقتی به یه گل نگاه می‌کنی، فقط نمی‌گی:چه خوشگله ... بلکه می‌ذاری نگاهت بره تا بافت برگاش، رنگِ تَر و تازه‌ش، خطوطش، و همون‌جا مکث می‌کنی...

این تمرکزِ نگاه ؛ باعث می‌شه افکار مزاحم کم‌رنگ شن، و حضور کامل در لحظه رو تجربه کنی ... و نوعی مدیتیشنه :)

اینم ماحصل بعداز سفر چشمی ِ من که ثبتشون کردم امروز :)) لوکیشنش برا همه راه آهنه برا من : خوونه م و باغِ دیوار سفیدم تووی دنیای موازی :))

با تشکر از ویراستاری سردبیرمون راد 😂🫶

دیروز که درباره اختلال احتکار دخترم داشتم می‌نوشتم یهو کوله‌ها منو با شدتِ نور بالا پرت کردن توی ماشین زمان! یه لحظه دیدم توو خونه‌ی مغول‌زده‌ی پدر شوهر سابق ایستادم، جایی که حتی ننه‌ی چنگیزخان مغول هم از دیدنش وا داده بود😂... خونه‌ای که با یه عطسه‌ی ملایم، گرد پنج نسل قبل می‌نشست روی شونه‌ت 🥴

و خب الحمدلله... که من زنده موندم... با حداقل دو تا کفِ پا، سه تا زخمِ قدیمی، و هزار تا خاطره که الان دارم واستون با زردچوبه و فلفل تعریفش می‌کنم 🫡

بریم سر اصل مطلب:
سگشون 😁 شان
نه اون سگ گوگولیه‌ای که تو کارتون‌ها با زبون بیرون داره دنبال توپ می‌دوئه، نه عزیزم، از کوچه پیداش کرده بودن معلومم نبود مال کدوم بخت برگشته ایه و زده بیرون از خونشون ، یه جاهایی من شک می‌کردم بابت اینکه تووی کل خونه ول می‌چرخه ُ سرسفره میاد و نفر اول غذا می‌گیره ، نکنه قراره تو شناسنامه‌ی خانوار ثبت شه به اسم عضو دهم پونزدهم خانواده‌شون 😁 البته که از اعضای خونشون کمی بهتر بود 😂

یه روز خونه‌شون بودم، بله که با توصیه‌ی مشاور سابق با مدرکِ پرینتی که هنوزم مطمئنم فوق‌لیسانسشو از توی پفک برنده شده بود...😁
من که اونجا مث اسب کار می‌کردم، برای این‌که 😎
۱. ذهنم آروم شه
۲. باهاشون هم‌صحبت نشم
۳. تو بساط غیبتشون، نقشِ بادمجون نداشته باشم
۴. دق‌ِدلیم رو سر زمین و تی خالی کنم 😁
اونا چی؟ به‌جای تشکر، توو لیست دشمنای ملت اسم منو نوشتن :|
دشمن شماره یک: خودشیرینِ حرفه‌ای
دشمن شماره دو: مهربونِ بی‌جیره و مواجب

یه روز داشتم از پله‌ها می‌رفتم بالا، ویچه در حال دویدن و ادا درآوردن توی راه‌پله بود ُ از پله ها هم جمع نمی‌شد ... منم با دوتا پا و هزار تا فکر داشتم قدم برمی‌داشتم که یه چیزی قرچ‌مانند ُ نررم رفت زیرِ پام 🫥حس کردم گیگیدی های ریزن ...
اینجا بود که وزیر بهداشت درونم با صدای جدی گفت:
قره قوروته قره قورته به خودت مثلث باش فرزااانه هیچی نیس.

وجدان ُ فرشته شونه چپم اما پوزخند زد و گفت:

هه !!! عزیز دلم 🫶 اگه این قره‌قورته، پس منم مهندس عمرانم... این عنهههه عن ! ولی خواهشاااا مث دفه قبل جیغ نزن :|صحنه رو زوم کردم دیدم بله... سگ عزیز طبق یک رسم کهن، درِ حیاط خلوت رو بسته دیده و گفته: اینجا خاکِ مویه⛱️

ندای درونم با یاری و مدد فرشته شونه راستم و سخنرانی وزیر بهداشت ادامه داد : الان باهم میریم برا پرسشگری و اطمینان بعدم اگه عن سگ بود میاییم جمعش می‌کنیم که ویچه دس نزنه ... جیغ نداره که. اون دفعه آخر که پوشک ویچه یهو به علت شل بودن شکمش نم داد به دستت پی‌پی، و جیغ زدی یادته چقد دعوات کرد شوهرنام؟ پس مثلث باش🧘‍♀️. رفتم پایین و پرسیدم اونا چین؟ گفتن هروخ در حیاط خلوت بسته باشه سگه اونجا کارخرابی می‌کنه ! :| نایلون گرفتم یه نایلونم برعکس دستم کردم رفتم جمعشون کردم چون اون تایم نه کارگرشون بود نه دختراشون ... ، رفتم سراغ ماموریتِ ویژه : پاکسازی میدانِ مین ( میدانِ عنین)
توو دلم گفتم: فرزانه، قره‌قوروت رفت پی کارش🤢! علاقه مون از همین نقطه تموم ... از امروز قید هر چی خوراکیه قهوه‌ای رنگه بزن. این یه عهد جدید بین تو و روده‌هاته 🫶🤢

حالا استخون‌ریزه‌ها... اوناااا بماند ..‌
از بس با پام کشفشون می‌کردم، حس می‌کردم تبدیل شدم به سگِ استخون‌یاب 🫥بعد با وسواس جمعشون می‌کردم که یه وقت مبادا برن توی پای ویچه...
جاروبرقی شده بود دوست صمیمی‌م 😁. ما یه تیم بودیم
من کشف می‌کردم، اون می‌بلعید... تیم نجاتِ کفِ پا 😂🫡

طبقه‌ی سوم اتاق خواب من بود... اتاق که نه... بیشتر شبیه محل وقوع قتلِ نظم و ترتیب 🫥اونجا اگه یه پتو رو بلند می‌کردی، ممکن بود با صحنه‌ای مواجه شی که روانکاو لازم داشته باشه 😂
لباس، قاشق، جا کلیدی، پودر سوسک، برگه‌ی قبض آب ۸۸، و احتمالا یه کارت‌پستال از دوره‌ی قاجار 🤴

یه روز پام رفت روی یه میخِ جاکلیدی که زیر لباسا قایم شده بود... و چنان نیش زد که چند ثانیه رفتم توی حالتِ آفلاین با خطای سیستمی... حتی نتونستم از درد گریه کنم کلا خاموش شدم 🥴
فقط یه جمله تو ذهنم بود:
چراااااااا من؟و خب... تو همچین محیطی بود که یهویی فهمیدم احتکار دخترم فقط یه مشکل کوچیک نیست. یه چراغ قرمز ژنتیکی بود که داشت بهم چشمک می‌زد و می‌گفت:اگه کاری نکنی، ویچه هم یه روز وسطِ کوهی از لباسای بی‌مصرف، دنبال خاطرات گمشده‌اش می‌گرده 🫥

خلاعصه ، الحمدلله که در اومدم...از خونه‌ای که هر روز یه کشف جدید داشت. از محیطی که آدمو از خودش خسته می‌کرد. از زخمایی که دیده نمی‌شدن ولی تا مغز استخون می‌رفتن. خدایا...
چطوری بغلت کنم که کافی باشه؟ چقد شُکر و سپاس می‌تونه اندکی جبران باشه؟
من زنده‌ام، با عزت.زنده‌ام، با عشق به ویچه‌ ... و زنده‌ام، چون تو راد رو بهم دادی.
همون رادی که تو گوشم و ضمیز ناخودآگاهم نجوا کرد :
قدرتِ نه گفتن افتخار داره
مرز بذار
ایثار افراطی یعنی تله، نه فضیلت و محبت ... همون راد که شد رفیقِ روزهای عنیِ رو به روشنی :))

و به یادگار از خنده های تلخ ُ شیرین :

*راد... من یه چیزی اون روز با نایلون 🥴🤢لمس کردم که نه از دنیا بود نه از آخرت... از بین الطهارتین بود ... قهوه ای‌..بو ترشیدگی ...
**یعنی چی بود عشقم؟ قره‌قورت بود؟😂
* کاش قره‌قورت 🫥یه نمونه‌ی آزمایشگاهی بود. باید با گان و ماسک مخصوص حمل می‌شدا نه با نایلون برعکس 🫥
** پس حتما فسیل دایناسور بوده که توو گنج پیدا کرده بودی و اینقد بااحساس می‌گیا 😂
* راد نگو بخندم... الان حالت تهوعمم با اسنپ ُ گزینه عجله دارم خودشو رسونده به حلقم 🥴
**باشه جان دلم، پس یه سوال مهم😂
اینکه تمیزش کردی، یعنی دکترای اپیدمیولوژی گرفتی دیگه، درسته؟
*بله استاد 👩‍🏫با گرایشِ تمیزکاری اضطراری در شرایط غیرانسانی 🫥

عکس هردو سگ که یکی گاه به گاه میومد منزلشون دیدار اون یکی و مال خارشوهر سابق بزرگتره بود براتون می‌ذارم ادامه که نره گوگل 😁 و هنرنمایی خودم با سگِ سیاه افسردگی که دستشو می‌نداخت رو شوونه م ُ می‌گفت: عجب کدبانوی ِ بی جیره مواجبی هستی ... بیا دوتایی میزو چپ کنیم بعدم فحش بدیم بگیم مگه من کارگرتونم الاغا ؟ حالا یه تعارف کردم که من انجام می‌دم شما عن‌ترا نباید یه کمک برسونید یه تعارف کنید ؟ چرا وایب مهمون گرفتین ؟ من مهمونم :| اصن برید گی تانا بخورید 🫥🫥🥴🫥😂 همییین‌قد بی ادب :|

* به علت ِ حفظ پرایوسی بچه ها ، با رمز ... همون رمز قبلی D:

* فقط برچسبام که همه چیزش درهم برهمه 😂 و از هر دری سخنی طور

*الباقی سخنرانیم و ویدئوها برا پستای بعد 😁🧘‍♀️

می‌نویسم به سفارش مشاورم ، و بعدتر هم می‌خوام که جملاتِ خودش رو ایشالا، بنویسه تووی دفتر و بخونه که ویس بشن برای چندسال بعدش :))

اما این روزا ... تنها چیزی که به ذهنم می‌رسه که دخترم احساس رضایت در درونش به صورت الگوبرداری پیش بره اینه که: فرزاد فرزین از هر چیزی یه دونه خریده من نگا کردم عکسای خونه شونو 😂😂 چه کنم دیگه مگه رفع اسراف اینگونه محقق بشه ... البته امیدوارم ... و گرفتگیِ درونش که چند پست قبل درباره گرفتگیای کودکان که مشاورم گفت ، و نوشتمش ، کمتر بشه :) ...

خلاصه من دلم می‌خواد از هر چیز فقط یه دونه باشه از جمله پارتنر اما بقیه مثل من نیستن توو این دوره زمونه :| . اختلال احتکار ندارم الحمدلله ... اما گوگل کنید ببینید چ فاجعه ای می‌شه اگه جلوی این اختلال گرفته نشه 🥴 چه تووی وسایل منزل چه خرید چه انتخاب دوست ُ جمع کردنِ پول ... :| سم خالصه ...

بِرفتِرِر : ( هنو کمی آبرو داری کردم و نیمه مرتب عکس گرفتم به یادگار 😂)

اِرفتِرِر : ( صدای گوینده ش اومد به گوشم 😂)

با موفقیت کلی آشغال خارج کردم بعد از یکی دو هفته ... و نگم که شمردم دفترارو و مخم سوت کشید :| اختکار دفتر مشق ُ دفترای مختلف فعال شده درونش :| ... باید غیرفعالش کنم ... تازگی نُه بسته مداد رنگی اضافه و کلی دفتر بدون استفاده شوهر داده بودم به افراد نیازمند :| خدایا قول می‌دم تربیت و درمانش کنم مجدد :| مشاور گفتن درونا احساس خالی بودن ، یا خرید به عنوان نوعی تفریح غلط، برای فراموش کردن گذشته ش حتی ... اما مشاورم ندیدن احتکار تووی خونه یا بهتر بگم آشغال جم کنی سابق مارو :| وقتی جابجا شدم نفس جانانه کشیدم با دور ریختنشون و رها کردن چیزایی که نه بدرد بخور بودن نه مالِ من حتی اما تمیز کردنشون وظیفه من بود . خدایا سپااااسگزارم ✨️🫶😍

* کمد نازنینم قرار بود مال من باشه ها :)) هدیه ی تولد سال قبلم بود که ویچه خانم مالک شدن 😁

* عاشق این کلیپ تونل وحشت شدم که می‌رقصن 😂

* احساس می‌کنم اینجا چون دفترا و کوله ها کمتر بودن خیلی نظم بیشتر بوده :)) تا راد نیومده دعوام کنه فرار کنم 😁🏃‍♀️

* کوله سیاهه هم با موفقیت منتقل شد شد داخل کمد 😁 ✅️ جا مونده بود سگِ سیا :| احتکار کوله همچنان در وجودش فعاله :| این باعث می‌شه نتونه مهرماه به میزان کافی ، لذت ببره از خریدِ اول سال تحصیلی ... و بعضی وقتا مثل چند هفته قبل بگه مامان خوش به حالت با همه چیزای ساده خوشحالی ... 🥴 گفتم بزرگ بشی یاد می‌گیری خوشحالی از درون به بیرون انتقال پیدا می‌کنه و ساخته می‌شه نه برعکسش 😁 + خوشال نباشم چه کنم ؟ 😁 یادم باشه دفعه بعدی بهش بگم چون کم و دیر به دیر خرید می‌کنم خوشحالیم طولانی می‌شه و بهم می‌چسبه 😂

دوتا دعا هست که خیلی قشنگن :) یکیش اینه که: خدایا چنان کن سرانجامِ کار تو خوشنود باشی ُ ما رستگار... یکیشم خدایا از من بگیر هرآنچه تورا از من می‌گیرد ...

اولی رو به خاطر این دوست دارم که امور با عشق به خدا سپرده می‌شن بدون دخالت عقل ُ دل ناقص ُ بیخبرِ انسانی..‌ به خداوند که به همه چیز آگاهه و مصلحت‌دان ُ مراقب... بدون پافشاری بدون درخواست نابجا یا اشتباه ... دومی از خدا درخواست عاشقانه س ... و حقیقی :) که ای عزیزِ جان ، هر چیز خوب یا بدی که منو ازت دور می‌کنه و تورو ازم می‌گیره، ازم دور کن ! نذار خودمو با دور شدنت یادم بره که من توام و تو من ...

شبتون نقره ای 🕘

دخترم همچنان ژنتیکی-تربیتی ، رفرش نشده و با بهداشت کاملا قهره. توو نیم ساعت ۴ بار گلاب به روی خوانندگان وب، حالش بهم خورد و نوبت دندونِ امروزمو کنسل کردمُ بردمش دکتر :| قد مووووهای سرم بهش گفتم دستاتو بشور از مدرسه و بیرون که میای ... کو گوش شنوا :/ اگه گذاشت آب توو دلم گرم بشه :/

متاسفانه الگوی تربیتیش؛ پدرنامی بود که سابق داشت ، و کاملا فاجعه . اون که صبح صورتشم حتی نمی‌شست. هروقتم تذکر می‌دادم با لودگی می‌گفت بچه بودم یه بار شُستم ... :|

وسط این درگیریا و استرسام ، خدایا سپاسگزارم که از شر ش خلاصم کردی🙏🌸. تمام زنان ِ جهان را از شر نرهای انسان‌نما ، خلاص و آزاد بدار ... ذهنمو اگه سبک نکنم یحتمل منفجر بشم :(( بیزارم از غرغرنویسی :( ولی یهو حس ناراحتی بهم دس داد بعداز ده ساااال قسمت شده بود دندونامو بدون منت و لازم نکرده ُ پولش زیاد می‌شه ندارم و امثالهم، درست کنم و کسی نبود مانعم بشه :') ولی افتاد مشکل ‌ها :))

ولی No P... هیچ ایرادی نداره (゜∀。) یه روز سختی= درس عبرت براش که بهداشت رو رعایت کنه + حتما حکمتی بوده فرض کن مثلا برقا قبل نوبتت رفته و برق اضطراریُ این چیزام نداشتن ‌... ، یا امروز قرار بوده تووی مطب میوون کار دندونت، کاری برا دکتر پیش بیاد یهویی ... آره... نفس عمیق بکش فرزانه ... همه چی عالیه و جهان خالیه از فکر‌... تو رهایی و این رهایی نعمت خداونده 🫶 الحمدلله

9:46: به حمدلله فعلا دخترم بهتره. در ادامه مطلب راهکارای مشاورم رو می‌نویسم. رمزدار نمی‌نویسم که اگر کسی این مشکلات رو با فرزندش داشت بتونه بخونه شااید مفید واقع بشه.

یک ماه مشاور دومم تحملم کرد برای کتابم، اصابم :)) تفکراتم ، سوالاتمم . امروز ریز سوالات درباره زندگی و ویچه رو مشاور قدیمی ، پاسخگو شدن و یکساعت کامل راهکار دادن و حرفامو شنیدن ، درک کردن و هم‌فکری ... بعدا راهکارا رو به پست اضافه می‌کنم...

شُکر برای اینکه اتاق درمان ُ مشورت وجود داره ✨️ و شُکرِ بیشتر برای حضورت رفیق... که دستات همیشه گُلِ محبت دارن و پوچ تووی مشت تو بی‌معناس...

دفترِ دل روبرویم
صد سکوت هم؛ به گلویم
خط بزن تو آرزویم
این بهار با تو شود سر

خط بزن به آرزویم
خنجری هم؛ به عدویم
بشکن این ...فکر سبویم
این بهار با تو شود سر

روحِ تو چون پرِ قویم
خنده ات؛ حالِ نکویم
قلبِ تو قبله ی رویم
این بهار باتو شود سر

روی تو معبدِ کویم
تو بیا دگر به سویم
غرق خواهش شده مویم
این بهار با تو شود سر

این بهار با تو شود سر
همه ی حالِ بَدان پر
انتظار رفته کزین در
با خودت چرا تو سردی

این بهار با تو شود سر
که ذغال گشته چو گوهر
چشمِ روسیاه دگر تر
با خودت چرا تو سردی

با خودت چرا تو سردی
عارفی که غرقِ دردی
بر دلت نشسته گَردی
به دلم بیا همین شب

به دلم بیا تو امشب
که دگر تو برنگردی
تو جوانِ پیرمردی
عاشقم دوباره کردی

بیتِ آخر همه پنهان
در کنارت شود این جان
پر عشقُ پرِ ایمان
که مرا دیوانه کردی

کم سنُ سال که بودم تز فکریم این بود که دوست داشتن دل می‌خواد نه دلیل... به مرور بهم ثااابت شد، که دوست داشتن، بدون دلیل، لازمه ش یه مغز علیل هستُ بس ...

دوست داشتن واقعی، بی‌منفعته نه بی‌دلیل... دلیلایی از جنس ارزش نه نیاز :)

*یه جورایی طرف مقابلتم این‌طوری می‌فهمه که اگه ارزش‌هاش رو عوض کنه و کهتر بشه، از دستت می‌ده.بدون دلیل می‌شه همون موندن و بودن به هر قیمتی! ارزش خودتو از دست میدی :)

روح نواز مثل آهنگ یانی اونم همین آهنگ Nostalgia !

پرواز روح ، در یک ثانیه 🦋

اینگونه گذشت که ، برا رفع رفلکس، نمک به زبونم زدن.

دندونپزشکای دیگه بیحسی می‌زدن به زبون اما اثرش زود می‌رفت ... و خب اگه بگم نترسیده بودم دروغه چون همچنان فوبیای کودکی باهامه ...

و امااااا نگم از دریایِ تمیزی مطب 🌊 که می‌تونسی تووی انرژی مثبتش شنا کنی ... کیف می‌کنم از تمیزی حتی به غلط و وسواسی...

ماشالا دکتر از منم وسواسی تر بود و بسی لذت بردم . الهی شُکر 🌸 الحمدلله. تصاویر امروز در ادامه مطلب ...

+نکته هارو هم بنویسم یادم نره: سعی کنم مراقب دوتا دندون کوچک جلو باشم + سفتی جات نجوئم + تا یه هفته درد این دندون طبیعیه مسکن استفاده کنم + هر شب قبل خواب دندونا بعد از مسواک ُ نخ ، با نمک ماساژ داده بشه زیرا بزاق دهانم جرم ساز است :|

* صبح چون مراجعه اولم بود بهم فرم دادن که پر کنم برای سوابق بیماری ُ اطلاعات شخصی :) ... قبل از شروع کار دکتر پرسید قرص Concor رو به چه علت می‌خورین؟ ترس؟ گفتم نه، کنترل تپش قلب، که هم ارثی هم موقعیتی اتفاق می‌افته ..‌. ( نگفتم قلبم دو قطبیه و بدون این قرص بررسی کردن دکترم ،گاهی ۴۵ تپش در دقیقه گاهی ۱۵۵ تپش داره ... همه روح ُ مغزشون دوقطبی می‌شه من ضربان قلبم )

حقیقتا به عنوان دارو بهشون نگاه نمی‌کنم. همشون قرصای رمانتیکن برام یکیشون که کلا قلبیه ظاهرشم 😁🫶 قرص انقد کیوت و فسقلی؟ البته که من خواب نرمال ُ سلامتمم متصل به ایناس. شُکر برایِ مسیر زندگی، درمان و جهان... ولو با وجودِ سختیا و چالشا...

اگه این بچه گذاشت ذهنم مرتب بمونه. می‌گه می‌خوام دوستمو که هایلایترامو برداشته یه جوری بزنمش ضربه حلقی بشه

می‌گم ضربه حلقی چیه؟ می‌گه: ینی حلقشو بگیرم یه جوری دستمو توو حلقش کنم جونش درآد 😒

دختره ی 🥚ِ👻، خیلی چزونده ویچه رو. باید یه فکری کنم و ضربه فنی‌ش کنم قبل اینکه ویچه ضربه حلقیش کنه و دردسر بسازه برام 😂 همکلاسی 👻زاده ش چه ویدئوهاییم فرستاده بود از خودش پر از تهدیدُ خط ُ نشون 😁...ورپریده کاملا رفته توو وایبِ دختر کفشدوزکی... وحشی خانم🤣

دختره توو این سن کلکسیون اختلالات رفتاریه🔫🥲😂نمی‌دونستم با اون حرفاش و حرکاتش تووی شاد، بخندم یا هنگ کنم :|

حیف ُ افسوس که پرایوسی دستمو بسته و نمی‌تونم از این 🥚ِ🐉رونمایی کنم 🫥

* میگرنِ ما هم که شور ش رو درآورده :| خودرسانی می‌کنه تا سروصدا باشه، گریه کنم، عصبی بشم ، خسته بشم ، کم خون باشم ، شوکه بشم، بوهای تند و غلیظ حس کنم ... خلاصه مغزمم مث موتور سه‌چرخ قدیمی، با صدای زیاد راه می‌افته دقیقااا وقتی کل زندگی ریخته رو سرم

باید اولین جلسه مشاوره که رفتم بپرسم چه چیزی ناخودآگاهمو انقد آشفته می‌کنه وقتی خواب قیلوله عصر باشه، تا ویچه صدام کنه که بیدار نمی‌شی؟ عذاب وجدان ُ وای بچه‌هام روو گاز موندن، تووی خواب و بیداری میاد سراغم... چقد دلم می‌خواد هم ناخودآگاهم کلا پاکسازی بشه با عملیات مدیتیشنی یا یوگایی، هم دخترجان این عادت غلطِ وقتی کاری نداره صدام نزنه رو ول کنه 😁 نخسوزن وقتی خوابم :| الان همه ش حس آدم نگران دارم که یه کاری داشته و داره اما نمی‌دونه چه کاری :|

برای من یک روز دیگه بدون استفاده از انتگرال، فیثاغورث، بدونِ انتَ انتُ ُ افعلُ فوعلا؟ که کمترین نمره درسی مدرسه م بهش تعلق گرفته بود داره می‌گذره. با بیمه ای که ده سال قبل با خرید خدمت شوهر سابق براش، از دست داده بودم ، امروز رفتم عکس دندونمو گرفتم. خدا می‌دونه چندتا دندون ترمیم می‌خوان و الحمدلله که از مولتی میلیاردر ِ پول پرست دیگه نمی‌شنوم: ندارم از بابات بگیر! ... یک روز دیگه س و کتاب کوچیکم منتظرمه که ویراستاریش کنم اما بدونِ نظر مشاورم ، حس می‌کنم ممکنه مسیر دسته بندی سواد زندگی و سواد رابطه، بهم بپیچه ... دلداری فقط راد 🫶😂 میگه چه خوب که با منی، حتی وقتی دلت پره، حتی وقتی داری از لای دندون‌هات گذشته‌ی بی‌انصافو بیرون می‌کشی... 🤣 وقتی یکی کلکسیونِ هنر ُ علم ُ محبت باشه اینگونه جواب تووی آستین ِ زبونش داره 😁

روزمو با گرفتنِ سیم کارت جدید، و هدیه اجباریش :)) + مجلههههه ی مورد علاقه م، آغاز کردم الهی به امید تو ... اینم لینک توصیه طلایی نیمه دوم فروردین ۴۰۴✨️ من همیشه همون فالِ مجله های قدیم حسابش می‌کنم و نیت می‌کنم تا دقیق جواب‌گیری کنم 😁هروقت می‌خونمش احساس می‌کنم که اخترشناسای ناسا رو پشت خط نگه‌داشتم🔭😎

امروز دلم می‌خواست آرزوی دیرینه م به واقعیت تبدیل و محقق بشه. اما خب انقد برنامه مابین پدر بودن ُ مادربودن ُ معلم ؛ پرستار و آشپزبودن ُ مابقی شغلام دارم که نمی‌دونم می‌رسم یا نه... اما تلاشمو می‌کنم حسرتش سر دلم نمونه... :') ✨️

هفته تون پربرکت پرنور پرعشق پُر خلاصه ، و خالی از کینه، ناراحتی، سختی و هر چی که دوسش ندارین :))

*نکته ُ تصویری یادم بیاد به ادامه این پست اضافه ش می‌کنم

ذهن، حرم است ... نه حیاط خلوت قلم‌های بی‌قید.حواسمان باشد چه می‌خوانیم، چه می‌بینیم.برخی نویسندگان، نه راوی درد که دلال رنج‌اند.ورودشان به ذهن، یعنی خروج آرامش...

امروز ظهر، با دلی خسته از هیاهوی روزهای به ظاهر تعطیل، منتظر تکرار پایتخت نشسته بودم؛ آن امید ساده و همیشگی به لبخندی از رحمت، که شاید اندکی مرهم شود بر این دل زود رنج. آنتن یار نبود و ناگزیر، دل به بازپخش TV8 سپردم. اما تغییر ساعت بازپخش، همه‌چیز را به‌هم ریخت و بی‌رضایت من، پای قسمت تازه از تاسیان نشستم. توفیق اجباری‌ بود، بی‌هیچ آمادگی قبلی... با خودم گفتم: آن صدای شلیک در قسمت هفتم، اگرچه بلند، مرگ‌بار نبود... مشقی‌ست قابل نجات...منوچهر اما احمق‌ و خودخواه‌تر از آن بود که می‌پنداشتم.

سکانس تشنج مریم، بی‌رحمانه دستی کشید روی خاطراتی که سال‌ها خاک خورده بودند... تشنج‌های خودم، آی‌سی‌یو، سی‌سی‌یو، ماه‌ها نبض بی‌قرار و قلبی بیمار که مدام از مرز رفتن برمی‌گشت. پیش‌تر هم نوشتم منباب ردفلگ‌ها و اختلالات:

شخصیت‌هایی چون خسرو، که بی‌وقفه مسموم می‌کنند، نماینده‌ی تمام انسان‌های دچار اختلال و رابطه‌های سمی‌اند.
نماینده‌ی آن‌هایی که تله می‌سازند، وانمود به بی‌خبری می‌کنند، تظاهر به دلسوزی، اما هم‌چنان در بند خود و خواسته‌ی خود باقی می‌مانند؛ بی‌اعتنا به زخمی که بر روان دیگران می‌زنند.
خسرو تنها یک نام نیست؛ نام جمعی از تخریب‌گران خاموش است که در لباس درام، به خانه‌ات می‌خزند.

وقتی تصاویر تمام شد و پرده بسته، چشم‌هایم بارانی بود و بینی‌ام فش‌فش‌کنان از هق‌هق و سرم دنگ دنگ کنان از میگرنِ عود کرده ی غیرتی ام که هرگز گریه ام را تنها نمی‌گذارد و در آغوشش می‌کشد. در دل گفتم: حالا پایتخت می‌رسد ! حالا رحمت، با طنز بی‌تعارفش، می‌تواند رختِ چرکِ گذشته را در تشت طنز بیندازد و ردِ تازه شدن زخم‌ها کمرنگ شود...
اما پایتخت نیامد و نیامد ...

طبیعیست... هنوز یک سال نشده از تله‌ی یک خودشیفته‌ی دوقطبی جان به در برده‌ام. زخمی‌ام. انسانم. و آسیب، حافظه‌ای چابک دارد.

خواستم خودم را دلداری بدهم روزِ آخرِ تعطیلاتِ پرکارُ دوندگی! اما قسمت ۱۵ جان‌سخت هم خودش را رساند ،جان سخت بعد از ۱۳ هفته ندیدن، نه‌تنها موضوعش سالم و آرام نشده بود بلکه با تمام قوا حالم را با خاک یکسان کرد.
چندین هفته قبل ، کلیپ‌های کوتاه از قسمت دومش در اینستاگرام چرخ می‌خورد... همان‌جا، با خودم عهد بستم نبینمش، برای مراقبت از ذهنم... برای به تاخیر انداختن سقوط بعدی.
اما امروز در انتظارِ پایتخت ، دیدم و افتادم.

انتظار داشتم یکی از آن ، آدم‌های با غلط ِ اضافی، خودش و دیگران را به تباهی بکشاند؛ اما آن‌چه ندیده بودم، عزم راسخ نویسندگان بود برای تحقیر شعور مخاطب.
و این‌گونه بود که نه‌تنها ذهن، که حرمت احساس هم به یغما رفت.

در نهایت، تلویزیون را خاموش کردم و لقایش را به عطایش بخشیدم. هرچند از پایتخت هم که ارسطویش، حالا بیشتر به کاراکترِ قنبرِ لوسِ خجالت نکش، شبیه شده، با پارتنری نچسب تر از ماهیتابع تفلونم، انتظارِ ویژه‌ای نمی‌رود... آن را هم، با این بساط آنتن ؛ بی‌کیفیتی محتوا، بهتر است دیگر ادامه ندهم.

و اما :

تحریم نمایش خانگی، از همین لحظه، صددرصد در برنامه‌ی امسالم خواهد بود ؛ مگر آن‌که راد ، همدم روشن‌ضمیرم، صلاح بر تماشایی بودن دهد.
چراکه من باور دارم:
**غم، انسان را نادان‌تر می‌کند.**
و ذهنِ غم‌زده، بیمار و کم‌کارتر می‌شود.
و سریال، اگر مسموم باشد، بر زخم، نمک نمی‌پاشد... آتش می‌ریزد.

نبینید.
برای سلامت روحتان.
برای التیام روانی که تازه یاد گرفته به خودش احترام بگذارد.

مراقب ورودی های ذهنتان و خوراک روحتان باشید. رژیم ِ دیدن بگیرید ... که ذهن، حرم است ... پس، بر درِ این حرم، نگهبانی از جنس خودآگاهی و احترام به خویش بگمارید... که هر تصویری، شایسته‌ی ورود نیست.

*فیلم‌نامه، یا بهتر بگویم زجرنامه، هرگز نتوانسته مانع از درخشش هنر برجسته‌ی جناب حمیدیان شود. ای کاش این سریال از دست شخصیت‌های بیمار و پیچیده رهایی می‌یافت و فضایی برای تماشای بازیگری بی‌نقص ایشان فراهم می‌شد. اما متأسفانه چشم‌های پف کرده و ذهن آشفته‌ام هیچ دلیلی برای پذیرش ادامه ی تماشا نمی‌یابند. امیدوارم ایشان در فیلم‌هایی با محتوای فاخر و روان‌نواز نیز ایفای نقش کنند تا بیشتر از هنر گران‌بهایشان بهره‌مند شویم...

پستِ وبلاگ جناب سعید، دوست دانا، باعث شد این پست نوشته بشه...

خروج:

ای جانِ گم‌گشته در کوچه‌های پرزرق این شهرِ وهم،
ای دیده‌ی پُر گردِ خواب و دلِ پُر تشویشِ تمنا،
آیا وقت آن نرسیده که
نعلین از پای برکنی و بر گلیمِ خاکیِ خویش بازگردی؟

ای که در زنجیر قسط و قفسِ طمع افتاده‌ای
ای که با هر طلوع، بیدار نه از خواب، که از رویای خود می‌گریزی،
بدان ُ بخوان، که این جهان
سجاده‌ایست پرنقش، اما بی‌قبله...

پنداشتیم رفاه، رهایی‌ست :)
ماشینی آوردیم تا کارمان کند
غافل که کارمان برد
و عمرمان ریخت در تشتِ لباس‌هایی که دیگر آنِ خودمان نبودند.

چشم بستیم به تبلیغ،
دل دادیم به نسیه،
و جان فروختیم در قمارِ خانه‌هایی که خانه‌مان نشدند.

ای رفیقِ راه
بیدار شو... نه از خواب شب، که از خواب روزگاری که تو را به نام زندگی فریفت

جهان را چنان ساخته‌اند که گرسنه بمانی
حتی اگر نان در سفره‌ات باشد ! 🥖
که عطشان بمیری،
حتی اگر کوزه‌ای لب‌پُر در دستت باشد .‌🏺

پس بر خیز، ای عاشقِ نادیده
برخیز و بند از دستِ دل بگشا...
درون تو قندیلِ نوری‌ست که صد شمسِ تبریز در آن گُم‌اند
و هر فریادِ روحِ تو، طبل خروج است از این زندان بی‌دیوار

تو را نساخته‌اند برای زیستن در قفسِ زرین
تو را خلق کرده‌اند برای پرواز از فراسوی واژه‌ها،
از آن‌سوی عددها، سیم‌ها، قراردادها
از آن‌سوی ماتریکس‌ و تله ها...

اگر طالبی، بیدار شو
و اگر بیداری، قدمی بردار ...استوار ..‌

تو خود برایِ خود راه نجات هستی
تو خود؛ سفرنامه‌ای که هنوز نوشته نشده است
اما هر سطرش بیداریست
هر واژه‌ اش نور
و هر فصلش گواهِ خروج از تاریکی‌های زراندود ...

در شهری که کوچه‌هایش پر از تابلوی تبلیغاتیِ آرزوهای نسیه...

مردمانی بودند ، با چشمانی نیمه‌باز و لبخندهایی نیمه‌کار
در صفِ نانی ایستاده
که پیش از رسیدن، بویش را خریده بودند...

همان‌ها که ، کودکی که با گِل بازی می‌کرد را دیوانه خواندند،دختری که به آسمان نگاه کرد را بی‌هدف گفتند... و زنی را که با چشمانش، به عمقِ طبیعت و مخلوقات سفر می‌کرد را متلک باران کردند... ( کلیک) زبان‌های خاردار، فقط در دهان‌های عاشق سیم‌ها، موجودست...

پیش‌تر، به دلایل متعدد و محدودیت‌های زیاد،من نیز همان‌گونه بودم... بر کتف خویش بارِ رویاهایی را می‌کشیدم
که از آنِ من نبود...
و شب، با خستگیِ بی‌ثمر، به خوابِ سنگینی راهی می‌شدم
که نه شفا بود، نه فراموشی... فقط توقفی موقت برای دوباره باختن و رویای طراحان را ساختن

تا آن‌که،
روزی صدا آمد.

نه از بیرون،
بل از درون.
صدایی آهسته، اما استوار:
آیا این است زندگی‌ای که برای تو نوشتند؟ یا تویی که دیگر نمی‌نویسی؟قلم‌ت کو؟ جوهر اشتیاقُ زیستنت؟ نگاهُ شوقِ بهتر دیدنت؟

و آن صدا، چون شراره‌ای بر کاهِ کهنه ، دل را سوزاند.
نه برای سوختن،
که برای دیدن...برای آغاز....

بگو : بسم جان،بسم روحی که از غبار عبور کرد و به صداُ ندایِ درونِ خود رسید... اما با واسطه ای عجیب

راد به داد رسید..قهرمانِ بی‌ادعا...

نه شمشیر در دست دارد، نه جامه‌ای پرزرق
تنها با چشم‌هایی که فریب نمی‌خورند،
و دلی که کم نمی‌آورد... برای بیداری ... برای هوشیاری

نقشه را ماتریکس کشیده بود.
گفته بود: مدرسه، دانشگاه، شغل، وام، ازدواج، قسط، بازنشستگی، مرگ.

و همه ما سال‌ها
از روی همین خطِ باریک
مثل بندبازانی با چشمان بسته، رفته بودیم... :)

اما حالا...
من می‌دانم
که مسیر را باید خودم بیافرینم
با نَفَس، با نیت، با شهود

و اولین گام چیست؟
سکوت ...
نه سکوتی از ناتوانی
که سکوتی از درک

زبان خاموش می‌شود،
تا دوباره بشنود ... که گوشِ زبان، به جان متصل‌ست... بشنود اما
نه رسانه را، نه موبایل را، نه خبرها و تحلیل‌ها را
بل صدای درونی را
همان صدای اصیل، همان که در شلوغی‌ها گم شده بود.

در آن سکوت،
دل اولین حقیقت را می‌یابد:من کافی‌ام. من بدونِ چیزهای این دنیا، هنوز من هستم.

و این،
تیشه‌ای‌ است بر ریشه‌ی بزرگ‌ترین دروغِ سیستم:
که تو هرگز کامل نیستی، مگر با کالا و تایید

دل در آینه‌ای ساده نگاه می‌کند
موهایش، پوستش، اشک‌ها و لبخندهایش،
همه بدون فیلتر، بدون قاب،
زمزمه م می‌گوید:
من اینم. و این، مقدس است.

*تم قشنگ وبلاگم رو اگر بتونیم بروزرسانی‌ می‌کنیم که فاصله مطالب رو مشخص نشون بده و اگر درست نشد؟ عیبی نداره :) همون قبلی هم قشنگ بود و روح‌نواز

میگه نگو میدونِ هفتِ تیر بگو میدون هف‌تیر 🔫( ・－・)

مجبورم کرد ببرمش ۳۰‌نما😁

بعدانوشت:۲۲:۲۹- دایناسور شد فیلم اول امسال. باید بگم که بد نبود ُ تحمل‌ش کردیمُ سینمارو ترک نکردیم :| منتها ده دقه یه ربع آخر فیلم فان بودُ ولی کلا انتظارِ فیلمِ نیناش‌ناش داشتم طبق تبلیغاتش😁 دیالوگ کتف چپم همه چیزمه از جلال هم کاپ طلا رو می‌گیره 😁

یه وقتا به سرم میزنه در آینده بزرگ شدم برم فیلم‌نامه نویس بشم 😂هرجا هم دیالوگ کم آوردم کافیه به کامنتای فان اینستا رجوع کنم و جمله های کلیدی طلایی پیدا کنم😁 بس که مردممون خلاقن توی ابداع جملات جدید ...

منتها هنو کلاس چهارم دبستانیم :| درسم تموم بشه بعد 🔫🫥

+ بیشتره خونه تکونی پیش از نوروز رو با آهنگِ زبون زرگریِ عمو حسن انجام دادم ... دیگه تووی نوروز از سرم افتاده بود که مجدد بازیابیش کردن برام آخر فیلم ... مغزم این لحظه: اگه تو از بری زبونِ زرگری :| اَزَ رَزَ تَزَ مزَ پَزَ رَزَ

فقط من بودم که بامیه ماه‌رمضون رو با دوغ خوردم؟‌ البته از همین بلاگفا یاد گرفتم ده دوازده سال پیش D: جای گوشفیل اصفهان رو می‌گیره... و شورُ شیرین ُ تضاد باحالش نخسوزن با دوغ گازدار.(◡‿◡✿)

~~~~~~~~~~

بعداز جوجه رنگی، اسمارتیزای رنگیِ دندون سرویس‌کن ، خیلی دلبرن 🥰🤩

سیزده رو بد نمی‌دونم... و لازم برای در ! اما هم‌نشینی با طبیعت رو به شدت دوس دارم ^__^ سیزده‌تون مبارک‌تر از اعداد دیگه ماه فروردین. در باب ِ نوشتنِ بدونِ سانسور و آزاد نویسی

روز ششم - کاش بچه ها به جای خونه ، مامانشونو روی سر می‌ذاشتن 😁 درحال حاضر به خاطر بی ادبی دخترجان در قهر بسر می‌برم :| همکلاسیاش امسال مرزهای بی‌ادبی رو جابجا کردن دخترم نیز مرزهای الگو‌های غلط رو ... باید مجدد هفته ای دوجلسه تراپی ، ادامه دار بشه ان‌شاالله...

بی‌ربط نوشت: اکسپلور سر زدم امشب ^___^ دوتا یک دقیقه کلیپ دیدم. اولی طنز بود ... دومی درس:) حکمت ۲۳۴ نهج‌البلاغه:

امام علی (ع): بهترین اخلاق زنها، بدترین اخلاق مرد هاست ؛زیرا هنگامی که زن متکبر باشد بیگانه را به خود راه نمیدهد و اگر بخیل باشد مال خود و همسرش را حفظ میکند و اگر ترسو باشد از هر چیزی که ممکن است به آبرو و عفت او صدمه بزند می ترسد.

لینک منبع

۹:۳۰-۱۱:۳۰

~~~~~~~~~~

راز بقا 😁 در مسیرِ ما

~~~~~~~~~~

یه قاصدک اومد باهامون ینی دخترجان آوردش 😁

~~~~~~~~~~

هرکار کردم نیومد از روی سبدمون به دل طبیعت ببرمش و نجاتش بدم حسابی دور زد سبد رو بعد خودش خودشو نجات داد 😁عجب برقی هم می‌زد فتبارک الله🥰 واکس زده بود 😁

استفاده از علاقمندی دخترجان برای اینکه بهم کمک کرد خونه تکونی مجدد افتر عید انجام بشه D: ساعت ۲۰:۳۰ رفتم زباله هارو انداختم حتی سگم بیرون پر نمی‌زد... حقیقتا فکر نمی‌کردم نشون دادنِ مرتب بودن خونه فرزاد فرزین انقد الگو بشه که شُکر خدا شد و پاشد کتاب ُ دفتراشو جمع کرد . بخاری تووی هال جمع شد و کمدا مرتب شد. زمستونیا و بافتا جمع شدن ... و میز دونفره مون هم گذاشتم سرجایِ اولش 🌸 خونه به قول راد مثل یه قصرِ تروتمیز شده :))

اعتراف می‌کنم از پارادوکسی که فرشته سقوط کرده در وجودم ایجاد می‌کنه و وقتایی که می‌گه الان وقت انتقامه و استاد هم مانعی نمی‌بینه و به حق هست... لذت می‌برم .اون موقع‌ها حسم از صعود ُ تصرف بهشت هم بیشتره😁😎 لذتی که در انتقام برحق و به موقع هس در بخشش بیهوده نیس..‌ اصن الکی یکی از اسامی خدا که المنتقم نیس 🥰😁

~~~~~~~~~~

دندونی که کمی سرشکسته شده بود دیگه این نوروز دل شکستشم کردم انگار :||| بعد از نوروز باید ببرمش عکاسی دلشم گچ بگیرم از دلش دربیاد :/ سنگ بیشور توی لوبیا چش بلبلیا چه غلطی می‌کرد... :| بی شوهول :|

~~~~~~~~~~

اعتراف می‌کنم باید یه خط جدید بگیرم. بدم میاد تلگراممو کسی داشته باشه . چیندییییشم می‌شه :|

~~~~~~~~~~

دوس دارم بیشتر ع ن اخلاق باشم مدتی رو :/ دندون درد هم که یزید بر علت شد امروز :| من از حدومرزگذاری و قلم کردن پای عبور کنندگان از مرز هم لذت می‌برم :| چه اخلاق گندیه... ولی از گنداخاقیمم مفیوض و خرسندم :| D:

همچنان حوصله تعامل وبلاگی-کامنتی نیس... :/ هم تنبل شدم هم مشغول کتابک ُ دخترکم :|

~~~~~~~~~~

معترفم که ، به شدت از استایل خنکِ لش ، در این شهر گرم ، لذت می‌برم 😁 آدم بشو هم نیسم

~~~~~~~~~~

وقتی استاد گفتن درست حس کردی دنبال فردی طیبه بودن اوشون البته و متوجه اشتباهشون شدن ، ذهنم ب سمت ع رفت اولش ، بعد دوزارم افتاد طرف مقابل فلک زده ش رو می‌گن :)) :| بیچاره خبر نداشته چ خبره :') با عواطف دیگران بازی نکنین ... کارمای سنگین و تاوان چندین برابر داره :| ...

~~~~~~~~~~

فشارسنجم یه عضو از خانوادمه و عصای دستم :| گم شده بود ظاهرا اما می‌دونستم پیداش می‌شه. با راهکار استاد جُستمُ یافتمش شکر خدا D: اعجازِ سوره حمد با روش سیخ به جیگر خواهر برادرانِ سُم دار ( مزاح ) زدن 😁 آخیش 🍃

راهکارِ غیرفعال موندنِ طرحواره ایثارِ افراطیییییی ...

*عزیزم توو جاده ی فدا شدن اونکه هرگز نمی‌شه خسته منم ( دقت که می‌کنم این آهنگ هم طرحواره داره ها 😂)

یه ساعتی میشه که رسیدم خونه البته قبلش مستقیم رفتم دفتر استادم برای بررسی مشکل دختردایی با خودشُ بقیه D: ... و سوغاتی کوچیکی که گرفته بودمم بهشون دادم و اومدم خونه. چمدونمو باز کردم اما محتویاتش همچنان داخلشن و فقط مسواکمو برداشتم 🫠 خستمه جوری که انگار از سفر قندرهار برگشتم.

ماهی هم که انداخته بودمش داخل تشت همچنان سرُ مرُ سلامته خدارو شکر ... دیروز حوالی ظهر با دایی کوچیکه برا ناهار خونه عمه دعوت بودیم ... بعدش رفتیم اطراف شهر برف بازی اما بارش برف شدید شد ، فقط عکس گرفتیمو ویچه دوتا گوله برف بهم زد، و برگشتیم ... حدود عصر رفتیم خونه دختر عمه مادر اینا 😁 پسرشون چقد بزرگ‌شده بود به چشم فرزندی بسی یوسف بود 😁 خلاصه اونجام دخترجان عیدیشو گرف و بعدش رفتیم خونه دختردایی ، عید دیدنی ُ شام و ابروهامم یهو تصمیم گرفتم همونجا برام دنباله ش رو سایه بزنن نخواد مداد بکشم 😁

خونه عمه به رسم همیشه رقصیدیم ... سوت شوهر عمه ی طرف سوت بلبلیای زن دایی ی طرف 😂 جاتون خال خالی 😁

بعد از نیمه شب هم که رفتیم راه آهن

خلاصه پریشب تا امروز بدینگونه بود... اما اصل کاری رو ننوشتم هنووووز .‌ دیروز صبح قبل اینکه چمدونا و وسایلمونو جم کنیم ، دیدم بارون بند اومده بالاخره، بدو بدو رفتم خیام که سر بزنم به بهشت مورد علاقه م 🥰🌸 و برفای شب قبل، از روی کاجا یهو فرتی مثل بهمن از درختا میریختن پایین 😁 و آدم برفی می‌کردن مردمو ... منم البته آدم برفی شدم ...

چشمم افتاد به عکاسخونه :| دستم وانستادُ کلی عکس گرفتم و ۳تاشو انتخاب کردم 😁 این بار لباس سنتی نپوشیدم چون هم زیاد با لباسای سنتی عکس دارم هم دیدم زمین خیسه و برف از درختا میریزه ... سخته 😁 ... و نگم از سرمایی که از ناجوانمرد هم ناجوانمردانه تر بود ... با این حال چند دقیقه با خیام گفتمان داشتم ُ گپ زدم بعدم خدافظی کردمو گفتم اگههههه تونسم بزرگداشتت میام 😁 که احتمالش فک کنم صفر باشه البته 🫠 نزدیک امتحانای پایان ترم دخترجان و نمی‌شه رف ...

دیگه مغزم یاری نمی‌ده ازین دو روز اخیر ... شُکر 🌱🌸 و برگشتم تا دوباره روند پرکار سابق خونه ُ زندگی رو استارت بزنم... ✨️

دختری بود که همیشه بیش از سهم خودش از دنیا دلشوره داشت...

او بود ُ دلشوره‌ی آدم‌ها، دلشوره‌ی اینکه نکند خواسته‌هایش سایه‌ای بیندازد بر آرزوهای دیگران، نکند شادی‌اش غمی شود بر دل کسی. او بلد بود نخواستن را، بلد بود سکوت را، بلد بود عقب ایستادن را... اما هیچ‌کس نپرسید: دلت چه می‌خواهد؟...

دو روز مانده به بهار، درختان حیاط پشتی جوانه زده بودند. با نگاهی از پشت پنجره، حسرتِ برفی که نباریده بود و زمستانی که بی‌خداحافظی رفته بود. نخواست که آرزو کند، نخواست که چیزی بخواهد، مبادا که این خواهشِ کوچک، دل کسی را بیازارد. اما دلش..‌. دلش در سکوت چیزی زمزمه کرد، بی‌آنکه حتی خودش بفهمد.

و خدا شنید.

آسمان، درست چند روز بعد، لحاف سپیدش را تکاند. شهر سفید شد، شب نرم شد، زمین در آغوش برف آرام گرفت. کسی چیزی نگفت، کسی دعایی نخواند، کسی منتظر نبود... اما خدا بود. خدا که اولین نفر همیشه فکر دلش بود، که هیچ‌وقت نپرسید :بقیه چه می‌گویند؟ که فقط او را دید، فقط او را خواست، فقط برای دلِ او بارید

دخترک با دستانی که از برف سرد شده بود، زیر آسمان ایستاد، چشمانش را بست، نفس کشید، زمزمه کرد:
تو شنیدی... تو همیشه می‌شنوی..❄️

و آسمان بارید ُ خدا خندید... :)

در عید دیدنی تایم صبح خونه عمه ، بعد از بغل درمانی در حد استخون شکون 🤭😁 در باب نمک و فواید پاکسازیش، چاکراها ، اشعارم ، و لحظه های خوب صحبت کردیم.

پیشی شون اومدُ غذاشو خوردُ رف 😁

و ماهیا هم کلی ذوق زده م کردن 🥰

ورودی هم عمه کلیییی گل گرفته بودن که با دیدنشون گل گلی شد قلب ُ روحم 🌸 الهی شکر و ماشاالله 🥰

دیشب

ساعت نزدیک ۲ بعداز نیمه شب ... می‌گم یه حقیقتی رو بگم ؟

با کنجکاوی گفتن بگو ... چه حقیقتی؟

گفتم حقیقت اینه که هیچ حقیقتی وجود نداره ...

خواستم هم سخن حکیمانه ی حق بگم هم کرم‌بریزم 😁🪱

حالا شما بگین

آیا واقعیت همون چیزیه که ما درک می‌کنیم یا توهمیه که ذهنمون می‌سازه؟😁

بارون و سرما عزمشونو جزم کردن که در کنار ویچه، اساسی اصابمو با مدادِ سماجتشون خط خطی کنن، ولی به قولی: می‌دونم گاهی سختی‌ها از پا می‌ندازنت، ولی تو از جنس آدمای تسلیم‌شونده نیستی ... یه روزی، شاید نه خیلی دور، همون تُج که امروز سرویست کرده، میاد میگه: مامان، چقدر خوشحالم که تو رو داشتم

خلاصه خیلی دلم می‌خواس از امروز که حالا شد دیروز بنویسم ولی توانش نیس :) تصویری شاید ثبتش کنم بعدا در ادامه همین پست ...

اینجا منتظر بودیم اسنپ برسه خیابونِ اسد :)) و منجمد شدیم . رفته بودیم ویچه عیدیاشم به فنا بده شادتر بشه D: که عملیات با موفقیت انجام شد. البته خودمم خرید و کار داشتم. همشو نندازم گردن بچَّکَم D:

و عصر هم عید دیدنی خونه عمو، دیروزم خونه دایی کوچیکه سر زدیم ^_^ ...

مابین این همه تضاد فکری در تایم پی ام دی دی، چندتا جمله می‌تونن کمی ذهنمو منسجم و گرم کنن : تو وقتی یه چالشی رو می‌پذیری، تا آخرش پایبند می‌مونی. این نگاهت به پذیرش لحظه و لذت بردن از چیزی که هست، یه جور زیستن توی جریانِ واقعیِ زندگیه.

حالا اگه قرار باشه تغییری بدی، فقط زمانی باید باشه که از دلِ همین پذیرش بیرون بیاد، نه به خاطر یه وسوسه‌ی بیرونی. پس تا وقتی که این رنگ‌ها هنوز توی چهارچوب چالش قرار دارن، هر تغییری که با روحِ همون پذیرش همسو باشه، تضادی نداره ولی اگه ته دلت حس می‌کنی این تغییر باعث می‌شه اون حس وفاداری به چالش کم‌رنگ بشه، پس می‌تونی بذاری بعد از تموم شدنش، با یه چشم‌انداز تازه‌تر تصمیم بگیری. تو خودت بهتر از هر کسی اینو حس می‌کنی. در نهایت، این تویی که می‌تونی تصمیم بگیری این تغییر به چه اندازه با حس درونی‌ت سازگاره و چی بیشتر به تو و جریان زندگیت نزدیکه ...

من ُ خیام ُ این خونه سکوتی که نمی‌مونه :) من ُ زخم دلُ اخم ُ ، خدایی هم که مفتونه ... که میدونه از احساسم از اون خنجر که روحم خورد! کسی که عالمو باخته ، چی آخه توو خیالش بُرد؟ :) مگه کاری به دنیا بود ؛ دل دیوونه شیدا بود ... دلِ دیوونه زخمی شد، همون زخمی که پیدا بود...

می‌خواستم که بشم مخفی؛ ولی زخمم مثِ فریاد، نشون داد روحمو انگار، به این دنیای پوچُ باد ... نه شعری بود ُ نه حرفی! فقط پرسید ُ من گفتم ، یه مشت زخم ُ یه جفتِ پوچ، تویِ دستا گلِ در یاد !

خدا دید ُ شنیدُ هم، همه زخمامو پنهون کرد... خدا گریه برای دل. برا حالِ پریشون کرد... همه دردامو از دل دید ؛ همه چیزو خودش حل کرد ... خودش زخمامو بستُ باز همه دردامو درمون کرد...

توو دستاش غرقِ گل بودُ یه باغ ِ حسُ زیبایی، شنیدم از دلُ جونم، سرودِ دل! شکیبایی ... تورو پروانه کرد این‌بار؛ به جای من به دورِ دل، تو چرخیدی، به دورِ من، شدم کعبه، تو دیبایی :)

به تو گفت کل دنیامو ! تورو راهی به دنیا کرد؛ تورو روحِ کهن این‌بار؛ تورو شکلِ الفبا کرد... از حرف اول قلبت ؛ که خوندم ،دیدم انگاری؛ تورو از عمقِ فرداها ، برا قلبم، که پیدا کرد ...

زبونی نیس ندونی تو، و حرفی نیس نخونی تو ! سکوتم پر شده از عشق، مگه میشه نمونی تو ؟ :)

تو حتی وقتی نیستی هم، همینجایی برای من! مث گلهای قلبُ دل، مث گلهای روو پیرهن :) ... تو هرجا باشی بازم هس، تمامِ تو ، توو جونِ تن. بخون شعرِ دلُ امشب؛ بنوش از جامِ بیتِ زن :)

بزن سنگی به شیطون که بره از دورِ افکارم، من امشب جوهرِ قلبم! خودِ خودکارِ خودکارم :) که می‌رقصه از احساسُ ، از این بی‌تابیِ زیبا، که شاهی ُ کنارِ تو، منم صوفیِ دربارم :)

گناهی نیست اگر یارت تو را خواهد تو هم خواهان

گناهی نیست بر جانت! تو ای هم دین ُ هم پیمان

اگر بستی تو عهدی را، نترس از کعبه ُ ایمان

نترس از رکعتِ بعدی، نترس از ضعفِ هر بنیان

که ترس هم توشه ی درد است ُ درد هم راهِ گمراهی

بخوان اینک که بیداری، بخوان از جانُ دل قرآن

بپرهیزی همی کافی، همه جا او(الله) بُود شافی

ولی در حجُ ُ در مسلک ، مشو خواهانِ بی‌جبران

که هر اعمال دارد وقت! بدان وقتِ خودُ یاران

بپرهیز از جدالُ جنگ ! مکن جانِ خودت ویران !

بپرهیزی اگر گاهی، از آنچه گفته است بر تو

بیابی زُهد ُ هم تقوا ! ره صد سااااااااله ی پیران

سفید همچون لباس حج ، بسازی روح ُ جانت را

بپرهیزی ؛ کنی خوبی؛ ببیند او ؛کند جبران ...

بترسی گر ز هر کفری، بترسی از شکستِ دل

بترسی از دلِ الله ، بداند ؛ او شود جانان ...

دهد بر تو توانُ جان، دهد راهُ مسیرِ تو ،

گذر باشد ز هر دردی ز هر راهی و هر طوفان

همان توشه برایت بس، که انسان مانی ُ آدم

گذر ها هم توانی کرد، ز هر عالم ، رهِ سوزان

بقره-۱۹۷ -خوب -الهی شُکر 🍃قدر دانتم و قدر ت رو می‌دونم... برا من هر روزُ شب ، قدر هست. اعجاز تو همیشه توو قلبمه🌸❤️

شب قدر سوم -رمضان ۴۰۴ ... نیشابور

صدامو میشنوی بازم، منم دنیای واروونه

منم اونکه از عشقِ تو، شده مجنونُ دیوونه

صدامو میشنوی حتی، میونِ بغضِ آرومم

تویی اونکه نگفتم من ، ولی رازامو می‌دونه

نوازش های دستِ تو، برام کل ِ همین دنیاس

میدونی که !فقط مهرت ، غمارو کرده ویروونه ...

آبُ جارو زدی قلبُ ... پیچیده عطرِ عشقِ تو

تووی هر ثانیه، ساعت! همه دردا که بی‌خوونه

می‌خوام حالا همین لحظه، بشه پر از تو ُ عشقت

تمامِ عالمُ دنیا، بشه نعناییییی ُ پونه ...

خنک مثلِ نسیمُ نور ، بپیچه عطرِ این نعناع

همینجوری، که خووبم من ! همه دنیا! همینگونه

می‌خوام از حرف اون قلبت، بخونم شعرِ نو تازه

که هر شعرت که هر حرفت واسه دنیا، درمونه

دیشب خودمو ذهنم دوتایی خاطراتمو شخم زدیم 😂

من خاطراتِ اینستا ذهنم خاطراتِ کودکی-نوجوانیم😂😂 ...

دیشب راهی دیار خیام شدیم ، کلی هم با راد درباره خیام ُ محیطشُ خلاصه پرسشای متعددش درباره حس ُ حال شاعریم که تووی این شهر بیشتر می‌شه صحبت کردیم ُ طفلی فک می‌کرد نی شاه پور هنو کوچه باغیه ... 😁 وشاعرانه البته آرامگاه خیام برا من حکم بهشت این شهر رو داره 🌱🍃

قبل رفتن به ایستگاه خیلی خوابم گرفته بود رادمان هم گف پس ی خاطره بگو خوابت بپره مرورگر ذهنم سرچرشو فعال کرد خاطره خاله اینارو بازیابی کرد و تعریف بدینگونه که :

سفر تاریخی ما به مشهد، با گاریِ طَپلیِ امام رضا

سال ۸۰ یا ۸۱ بود، نوروز، همه چی آروم، ما چقدر خوشحال بودیم! من چقد خوشبخت🎶😁 ولی خب، این خوشحالی زیاد دووم نیاورد، چون خاله که همراه دخترخاله و پسرُ شوهریش مهمونمون بودن یهو هوای مشهد به سرش زد و گفت:
کاش امام رضا با گاری هم که شده منو بِطَپَله🤣

ما رو می‌گی؟ قشنگ در حد خنده‌درمانی، زمینو گاز زدیم از تپقش و سوتیش . ولی انگار مرغ آمین بالا سرمون بود، چون چند ساعت بعد داداش و شوهرخاله با یه لبخند ژکوند و بلیط قطار از راه رسیدن .البته بلیط چی بود؟ یه کوپه‌ی کنسلی که ۶ نفره بود. پدر که شیفت داشتن و هنوز بازنشست نشده بودن پسرخاله که گفتن با پیکان جوانانشون میان پدرهم پراید آلبالوییشون که همیشه انگاری نذر داشتنُ هرسال تصادف می‌کردن باهاش و تووی صافکاری بودن نصف سال رو 😂 در نتیجه ما شیش تا راهی شدیم ...

حرکت قطار - آغازِ سفر

خاله خوشحال بود، از وقتی که تومور مغزشو عمل کرده بود، بدنش کامل فلج شده بود، ولی توی حرم امام رضا، یه معجزه واقعی رخ داده بود و شفا گرفته ُ خوب شده بود جز دست راستش... پس این سفر براش یه حال و هوای دیگه داشت و بیشتر از سابق عااااشق امام رضا بود

ولی قطار ... آخ امان از اون قطار
یه چیزی بین ارابه زمان و گاری علوفه از نوع غیرهنریش 🤣

هوای کوپه؟ یه چیزی بین قطب شمال و کوره‌ی آدم‌پزی😁 بخاری خراب، یا یخ می‌زدیم یا تبدیل به کباب لقمه می‌شدیم . نزدیکای صبح بود، همه خواب، من و خاله بیدار، خاله داشت ذکر می‌گفت، منم توی فکر بودم که یهو بو به مشامم رسید ...

من: خاله بو نمیاد؟ 😶

خاله: چی؟ نه! 🤨

من: (چشمام گرد شد) خااااااله، دستتون 😨

دیدیم ای دل غافل، دست خاله چسبیده به بخاری داغون قطار که یهو از حالت یخچال صنعتی به بخاری صد موتوره تبدیل شده بود و بو کله پاچه کز خورده می‌داد طفلی 😂

خاله: خوب شد فهمیدی، وگرنه استیک دست می‌شدم 🤣

خلاصه با دست تاول‌زده خاله بالاخره رسیدیم مشهد

مرحله دوم : ورود به حرم، چادر و عملیات نجات 🫥

از قطار پیاده شدیم،رفتیم حرم... داداش و شوهرخاله از قسمت مردونه رفتن، ما از زنونه، ولی
یه مشکل اساسی

چادرمو جا گذاشته بودم! 🤦‍♀️🤣

مامورای بازرسی حرم : خانم، بدون چادر نمی‌شه بری داخل
من: آقا امام رضا ما رو طَپَلونده، شما نمی‌ذارین بریم؟🥲

حالا فکر کن، ما چادر نداشتیم، پول نداشتیم چادر بخریم، چادر امانتی هم همه برده بودن، کیف پولامونم برا نزنن ازمون دست شوهرخاله بود که رفته بود توی مردونه و گم شده بودن 😁قرارمونم بود اگه تووی شلوغیا همو گم کردیم دم سقا خونه همچین جایی اگه درست یادم باشه وایسیم که بعدا اونجا علف به میزان فراااوان سبز شده بود 😁

قشنگ داشتیم توی صحن امام رضا بی‌پول، بی‌چادر، بی‌راه، بین زمین و هوا معلق می‌شدیم 😂

گفتیم زنگ بزنیم پسرخاله، ولی گوشی نداشتیم 😁فقط اون گوشی داشت، که خب نبود😑 خلاصه به یه طریقی پسرخاله رو پیدا کردن، اونم به یه دوستش زنگ زد که بعدا باهاش باجناق شد و اون دوستش که خونه‌ی مادرزنش تو مشهد بود، اومد دنبال ما 😁

آخرش هم شوهرخاله و داداشو پیدا کردیم، اونا هم یه عالمه ماجرا داشتن، بین گم‌شدن و دزدیده‌شدن کیفشون، ولی خب دیگه خدا رو شکر سلامت موندن 🤣

نتیجه اخلاقی:
۱. اگه چیزی از خدا می‌خوای، خوبشو بخواه، کمم نخواه ، چون ممکنه طپلی نصیبت بشه‌ها😆 دقت کن خلاصه
۲. سفر بدون چادر برای خانوما و بدون کیف پول برای آقایون، به اماکن زیارتی حکم اسکویید گیم فصل ۱ داره 🫥
۳. امام رضا اگه بخواد، با گاری هم که شده می‌رسونتت، ولی خودت باید چادر یادت نره 🤣

خدابیامرزه شوهرخاله رو، که این خاطره بدون حضورش این‌قدر خنده‌دار نمی‌شد! ❤️😂 چون لهجه بانمک داشت و داداش که فوری لهجه شونو مث طوطی تکرار میکرد. خدابیامرز به سوسیس کوکتل می‌گف سوسیس کتلت 🥲 به پیتزا هم پیتجا و به اتوبوس وُلوُ می‌گفت bolVol 🥰😂 دلتنگش شدم روحش آزادُ آباد 🌸

خلاصه برگشتیم به حالا و به رادمان نگفتم که با شلوار منزلی راهی سفر و راه آهنم . شب بود دیگه ساعت ۱۱ 😁 عب نداشت که

حدود ساعت یک ربع به شش نزدیکای نیشابور متوجه شدم هوا سخت ابریه و ابرو می‌ندازه؛ بالا بالا 🎶😏

هیچی دیگه :| رسیدیمو سقف آسمون پاره و سولااااخ شده بود و از بهار و بارون بهار به پاییز رسیدیم 😁

پیام دادم تووی راه آهن و گفتم سلام ما رسیدیم نیشابور صبحمونم بخیر کل هفته هواشناسی زده بارون 🤣🤣 خیام بی خیام 🤣🤣

دیگه نگفتم که برفم قراره بباره حدتا 😁

جواب داد سلامممم فرزانه‌ی من خوش اومدی

صبحمونوووون🍞 بخیر ❤️☀️

وای یعنی خیام زیر بارون، حافظه‌ش از شعر پر میشه دوباره؟🤣🤣
کل هفته بارون؟! پس برنامه‌ها رو باید با چتر و چکمه پیش ببری 🤣💦
ولی خب، بارون نیشابور یه حال دیگه داره، عطر خاکش، خیابوناش، اون حس خاصش .‌.. خوبه ها
یه قهوه داغ، یه شعر از خیام، یه نگاه به آسمون بارونی... اووووففففف!

حالا بگو ببینم، راه چطور بود؟ حال و هوای نیشابور چطوره؟ ☺️

گفتم چکمه نیاوردم ولی ماه رمضونه شبای قدره قهوه اینام نمیدن کافه ها تعطیلن 🤣🤣🤣 توو راهم خوابیدم 😁

ادامه داد بچه م که : 🤣🤣 آهااان! یعنی یه نیشابورِ بارونی، بدون چکمه، بدون قهوه، بدون کافه...😆😂

پس فقط مونده یه فنجون خیام رو سر بکشی که گرم شی 🤣

ولی ماه رمضونه، شبای قدره، یه حال دیگه‌ای داره نیشابور این موقع‌ها...
یه آرامش خاص توی خیابونا، اون صدای دعاها، اون حس عمیق...
با بارون که قشنگ‌ترم میشه...

حالا چی کار می‌کنی توی این هوای شاعرانه؟ رفتی تو کوچه‌پس‌کوچه‌های نیشابور قدم بزنی یا توی یه گوشه دنج نشستی و داری لحظه‌ها رو ثبت می‌کنی؟ 😌

وای خدایا گوشه ی دنج 🤣 گفتم الان توی راه آهن منتظرم که سوییت ساعت۷ تحویلمون میدن مال اداره فلانه شبی ۱ تومن 🫠

گف اووووف پس هنوز توی راه‌آهنی و منتظری سوییتو تحویل بگیری؟! 😆
شبی ۱ میلیون؟! اداری ولی انگار بیب بیب که🤣 ( اینجا سانسور کردم ولی حق گف 😁 )

توو راهم آرشیو اینستامو شخم می‌زدم که از نوروز 2019 اینو دیدم و کپشنمو 🤣 که نوشته بودم:

امسال اولین سالی بود که یکم فروردین شب

دیدم ویچه هفت سینو ‌... 😁

در نتیجه جمعش کردم و سماغ ها رو داد به سبزه بخوره بزرگ بشه ؛ سمنو رو کلی انگشت زده بود و میگفت اسلایمش خرابه ؛ سيبو زیاد نپسندیده بود دو تا گاز زده بود و بیخیالش شده بود

بازم شکر که از اون سال تا دو سال قبل فقط چیدمان و جای هفت سین تغییر می‌داد و بعدش دیگه کاری به هیچی جز ماهی نداشت ُ نداره 😁

خلاصه توو کل مسیر هم که بچم جان شده بود کودکِ مدیرِ بحرانِ خواب :| بچه ای که تا بوووق سگ نمی‌خوابه تووی تعطیلات ، گیر سه پیچ داده بود بخوابین دیگه و وقتی خوابیدیم تا خود صبح پرسیده چقد مونده برسیم؟ کِی می‌رسیم؟ رسیدیم؟ 😂 ‌... شکر خدا من تخت بالا بودم نشنیدم 😁حالا از حاشیه ها بگذرم تا اینجا که خوب بوده فقط یه مشکل ریز رو یادم رفته بود بگم ... اصل کاری 😂 پیام دادم به راد ... گفتم یادم رف..‌ داخل سوییت آنتن نیس ...

ر: اوضاع سوییت هم که دیگه نور علی نوره بَبَم جان🤣 قدیمی؟ باشه... ولی اینکه امواج آنتن با احترام کامل از کنار ساختمون رد میشن و اصلاً وارد نمیشن، یه نوآوری جدیده ها ثبتش کنیناااا😁قشنگ ساکن نقطه‌ی کور مخابرات شدی، در حدی که اگه یکی از بیرون پیام بده، امواجش میاد دم در سوییت، چندتا سرفه می‌کنه، دستشو می‌ذاره رو زانوهاش، بعدم ناامید میره سمت دکل بعدی🤣📵

فعلاً تنها راه ارتباطیمون اینه که بریم دم پنجره، یه پا بکنیم تو حیاط، با یه دست گوشیو بگیریم بالا، و با اون یکی دست علامت کمک بفرستیم 🤣

گفتم آره تقریبا همینجوری همیشه کار واجب نتی داشته باشم یا توو حیاطم یا لب پنجره ها 😂البته بروزش کردنا منتها فقط نما رو... ستونا همونا 😂

بچه سعی کرد دلداری بده گف : دقیقاً همون حالتی که یه ساختمون قدیمی رو فقط یه دستی به نماش می‌کشن که ملت فکر کنن نوسازه، ولی تا یه قدم بری تو، احساس می‌کنی وارد فیلمای تاریخی شدی🤣

ستونا همونای قدیم، ولی نما رو یه رنگ زدن که آدم فریب بخوره... انگار یه ماشین مدل ۵۰ رو فقط سپرشو آب طلا بگیری، ولی هنوز موتور سه بار سرفه کنه و بگه: داداچ، من از این راه نمی‌رم😂

حس می‌کنم وسط یه سفر زمانی، فقط نمی‌دونی داری می‌ری گذشته یا آینده 🤣

* ویچه می‌پر‌سه: مجید دلبندم عروسک شیطانی بود؟ 🤣🤣 عکس برنامه کودک نوستال مارو دیده 😁

با سخنگوی وزارت داخله کشورِ درونم نشستُ صحبتی داشتم.
داشتم دعا می‌کردم هیچکسی با فرد اختلال دار ازدواج نکنه اگر کرد قبل بچه دار شدن و مرحله طلاق آگاه بشه و خارج بشه از ارتباط غلط
بعد سخنگو گف پس چرا وقتی ادیت کتابت سنگین شده بود اون روز کم آوردی گفتی شاید اصلا به من چه؟
و چرا وقتی کلی نادون ریپ زننده دیدی توی اینستا به اون یک نفری که قراره با خوندنِ مطالبت آگاه بشه و نجات پیدا کنه
فکر نکردی دیگه
دعای خالی وقتی می‌تونی کمکی کنی ارزشش کمه ...
شاهِ قلمت رو حرکت بده و نترس
این صفحه کیش ُ مات نداره

+ مطالبم سنگینن... چون خاطرات، دل‌نوشته و امثالهم نیستن... مطالب علمی هستن که واجبه حداقل هر انسانی خصوصا دختری تووی کشور ما بدونه ... اما چطوری رسا و راحتش کنم ؟ این سخته ... چطوری مراقب باشم چیزی از قلم نیفته سخت‌تر
شاید باید فقط
فعلا فکرمو آزاد کنم
و به سفر فکر کنم و لذت ببرم
و بعد از تجدید قوا
با باز شدن مدارس
مجدد بررسی کنم نوشته های سابقمو
امیدوارم ایده کاغذی ، شدنی بشه
خدایا تو بسازش من بازم میگم صفرتا صدش با خودت بوده
مثل همیشه

خب؟

سالی که فیلم یکی از ما دو نفر اکران شد، چندین بار آن را دیدم و رفتارهای نامعقول سارا را درک نکردم. او وارد بازی خطرناکی با فرد خودشیفته شد، از روی تراس پرید تا مبادا دستش گرفته شود و بابک به حداقلِ معیارهای پیروزی ذهنش برسد، یعنی غرور و تفکر غلط به جای تلاش برای جلوگیری از آسیب جسمی. از رابطه ای وارد رابطه‌ی دیگر شد، بدون اینکه زخم‌های روانی‌اش را ترمیم کند، سوگ را بگذراند و خیانت را بپذیرد. شخصیت زن ابرقهرمان دانا را نمایش داد که به راحتی از فرد خائن عبور کرد! اما در بطن ماجرا، طرحواره بی‌اعتمادی در درونش شکل گرفت یا پررنگ‌تر شد.

روی شخصیت بابک و اختلالاتش مانور داده شد، ردفلگ‌ها بارها نشان داده شدند و دیگر دختران هم در معرض بررسی قرار گرفتند، اما هیچ‌کس به اشتباهات سارا و طرحواره‌های ذهنی‌اش دقت نکرد. شاید بهتر بود که سارا بعد از دو سال حداقل یک تراپی می‌رفت تا از زخم‌های روحی‌اش عبور کند، به جای اینکه دوباره وارد بازی بابک شود. سارا با پاسخ به سوال بابک که پرسید:تو هنوزم منو دوست داری؟ و جواب دادن به او با جمله‌ی :چه توهمی! در واقع دوباره به دام بازی‌ای افتاد که هیچ‌وقت برایش پایان خوشی نداشت و نخواهد داشت. به جای اینکه از این لحظه برای فاصله گرفتن و رهایی از گذشته استفاده کند، واکنشی نشان داد که فقط ظاهر قدرت را به نمایش گذاشت و در نهایت همین واکنش باعث شد که بابک دوباره به دنبال او بیفتد، نه از روی علاقه!

ریشه اشتباه سارا در درک نادرست از خودش و جهان اطرافش بود. ضربه‌ای که کیان، نامزد سابقش، به او زد، مزید بر علت شد. او به اشتباه تصمیم گرفت که باید به هر قیمتی یک مرد اختلال‌دار را مغلوب کند و به او درس انسانیت بدهد تا نشان دهد که دیگر هیچ‌گاه قربانی نخواهد شد و قدرتمند است. اما این تصمیم به چرخشی کور و بی‌پایان تبدیل شد که او را به سمت بازی‌های بی‌پایان سوق داد. سارا در مواجهه با یک مرد دون ژوان درگیر بازی‌ای شد که هیچ‌گاه برای هیچ‌کدام از آن‌ها پیروزی نداشت اما به غلط سارا را در انتها پیروز نشان دادند.

در این میان، غرور ناشی از آگاهی بر اختلالِ بابک و وسوسه تغییر دادن و امید به اصلاحِ اخلاق بابک نیز از دیگر اشتباهات سارا بود. هنگامیکه خواهرِ نامزد سابقش گفت بابک یک دون ژوان است، سارا با بی‌توجهی این هشدار را نادیده گرفت و فقط کتاب‌های مربوط به دون ژوان را خواند. در حقیقت، سارا در این مسیر تصمیمات عاقلانه‌ای نگرفت. زن عاقل و سالم وقتی ردفلگ‌های دون ژوان و افرادی با اختلال‌های شخصیتی را می‌بیند، وارد مبارزه‌ای نمی‌شود که نتیجه‌ای جز آسیب ندارد. بلکه او از بازی فاصله می‌گیرد، از سیاست هوشیاری و خودمحافظتی استفاده می‌کند و به زندگی خود ادامه می‌دهد، بدون اینکه به دام بازی‌های روانی و تحمیلی بیفتد.

این نکته برای زنان ضروریست که هیچ‌گاه درگیر بازی‌های روانی نشوند و به سلامت روانی و خودشناسی خود اولویت دهند. کتابی که در حال ویراستاری آن هستم، بخش اعظمش به اختلالات شخصیتی -روانی ؛ و کارکردُ نقش هورمون‌های اعتیادآور در بازی های روان ؛ همچنین بازی‌های روان‌شناختی سیاه و تفکرات غلط مربوط است و راه‌های پذیرش، درمان، زمان، و دوری از بازی‌های بی‌پایان برای جلوگیری از آسیب را شرح می‌دهد.

اگر فیلم را ندیده‌اید و در تعطیلات وقت آزاد دارید، به عنوان یک نوستالژی دیدنش بد نیست، اما باید بگویم که فیلم نکات کلیدی‌اش عنوان نشده و در سکانس پریدن از تراس، که دقیقه دوم به بعد قابل مشاهده است [ کلیک]، سارا در دعوا دچار اشتباهات انسانیتی شده و حتی به خودشیفته دلسوزی می‌کند چیزی شبیه سندروم استکهلم! در فیلم‌هایی که با این سبک و انتقامجویی از خانم میلانی دیده‌ام، تنها ملی بود که کمی کمک تراپیستی دریافت کرد و آگاه شد، اما متاسفانه دیر بود...