پس بزرگ و پر برکت است خداوند، بهترینِ آفرینندگان...
(سوره مؤمنون، آیه ۱۴)

گاهی آدم وقتی به این آیه می‌رسه، یه سوال توی دلش روشن می‌شه:
مگه خدا یکی نیست؟ پس چرا خودش رو بهترینِ آفرینندگان صدا می‌زنه؟

پاسخش اما، هم ساده‌س هم عمیق، هم زمینیه، هم آسمونی...

در زبان قرآن، خلق ،فقط مخصوص خدا نیست.انسان‌ها هم خالقن، وقتی چیزی می‌سازن، می‌آفرینن، طراحی می‌کنن، شعر می‌نویسن، یا هر کار دیگه ای که از چشمه ی دل‌ ُ احساسشون می‌جوشه ... ولی این آفرینش، همیشه نیاز به چیزی داره: ماده، الهام، زمان، ابزار و ...

اما خداوند از هیچ، همه‌چیز رو آفرید.
نه ابزاری داشت، نه زمانی گرفت، نه از جایی وام گرفت.
او فقط گفت: باش! و شد... و با این حال، خدا مغرور نیست.
نمی‌گه :من تنها خالقم ، می‌گه:
من بهترینِ آفرینندگانم...
یعنی اگر هم کسی در این دنیا هنر آفریدن داره،نفسش از من جاریه...نقشش از من الهام گرفته... و روحش، از من دمیده شده...

خدا نه رقابت می‌کنه، نه حذف می‌کنه، بلکه حتی آفرینش‌های کوچیک بنده‌هاشو هم می‌بینه و بهشون افتخار می‌کنه... ولی یادآوری می‌کنه که اون خالقیه که بی‌نیازه...هم در خلقت جنین در رحم،هم در خلقت روح در دل...

این آیه، یه تعظیمه . هم به عظمت خدا، هم به شگفتی انسان...

تو هم که داری اینو می‌خونی، یه خالقی...شاید نه از عدم، ولی از احساس ‌...

وقتی شعری می‌نویسی، وقتی دستی رو می‌گیری، وقتی عشقی می‌کاری، وقتی فرزندت رو با مهربونی می‌پروری…

تو هم داری می‌آفرینی.
و خدا، همون لحظه داره لبخند می‌زنه و می‌گه:
فتبارک الله... احسن الخالقین 🌱✨️چون دوستت داره ... و چون تو، تصویر کوچیکی از بی‌نهایتی.

* کاش انسان، بعد از هر آفرینش، یادش بمونه که خالقِ اصلی یکیه و ما فقط جاری‌کننده‌ایم. کاش مغرور و غرق آفرینشِ بی‌رویه ُ بی‌فکر نشه، چون تفکر، تمایز انسان با سایر مخلوقاتِ پیرو غریزه‌ست... اما چه می‌شه کرد؟ انسان، هنوز کامل نیست... و شاید هیچ‌وقت هم نشه

* دکلمه ُ شعرِ مورد علاقه م، سروده ی افشین یاداللهی 🌱