خداروشکر وارد فردا شدیم. فردایی که اصلن وجود نداره. مداومن تووی یه زندگی طولانی مدتیم که تاریک ُ روشن می‌شه... عینِ خودِ عمر...

دیدین سیب رو با چوب میگیرن جلوتر‌از خره به امید اینکه برسه گازش بزنه، تا کجاها سواری می‌ده؟ فردا همون سیبه‌س ! آینده هم گاهی همونه. یه وقتا باید نشست و گفت: دیگه بسه.