قلم مسئول است.هر نویسنده‌ای در برابر واژه‌هایی که به ذهن و جان مخاطب نفوذ کند، وظیفه دارد. قلم نباید بی‌پروا بنویسد؛ چرا که ذهن خواننده، حریم ورودی دارد،شاعر و نویسنده باید بداند:کلمات، نه‌فقط مرکب، که همچونِ آتش‌اند..و خواننده، نه صرفا مخاطبِ او، بل آینه‌ی تاثیرست!

یادی کنیم از دیالوگ برتر ورود آقایان ممنوع که مرا یادِ خانمِ جوانِ نسل قدیم البت که با تغییراتِ خلقُ تُنِ صدا می‌اندازد... : ببین بچه جون، عشق فقط دو جوره، عشق مادر به فرزند و عشق بنده به خدا. بقیه انواع عشق مجازی‌اند که در اثر اختلالات هورمونی به وجود میان. این عشق بین زن و مرد که الان صحبتش هست یک مسئله کاملا فیزیولوژیکه؛ که الکی رومانتیکش کردن...

عشق؟ کدام عشق؟ عشق، تنهادر دو جلوه‌ی حقیقی‌اش پاک است: عشق مادر به فرزند، و عشق بنده به خدا...آن‌چه میان زن و مرد رخ می‌دهد، بیش از آن‌که حسی ُ ژرف و دل‌آگاهانه باشد،اصولا فیزیولوژیک است...؛ و آن را بی‌جهت رمانتیک کرده‌اند..